♣ Deel drie – Depressie 

Deel drie – Depressie  

Zolang ik me kan herinneren, sinds dat ik heel klein was, had ik al last van angsten en was ik erg vaak bezorgd over van alles en nog wat. Ik voelde me vaak leeg en verdrietig, ook al heb ik super lieve ouders, die veel van me houden en me probeerden te helpen en ook al had ik een fijn thuis.. De angst was er bijna altijd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf jaar was, dat vond ik erg moeilijk.

Ik wilde vaak t liefst in een holletje weg kruipen.

Op school werd ik vaak gepest omdat ik “te lief” was.  Dat begon op de kleuterschool. Al met al was dat allemaal niet makkelijk, en maakte ik me veel zorgen. Het pesten is door gegaan tot de ik in de tweede klas zat van het voortgezet onderwijs. Ik weet nog dat iemand op een gegeven moment bedacht had dat iedereen 2 meter uit mijn buurt moest blijven, omdat ik zogenaamd “besmet”was. Die persoon heeft denk ik geen idee wat hij daar mee heeft aangericht bij mij. 

Pesten is heel erg, en maakt veel kapot. Dat zou je dus nooit doen als je zelf gepest was zou je denken.. Maar toen ik uiteindelijk in de puberteit kwam, en er blijkbaar ineens leuk uit ging zien, (de jongen die mij besmet noemde wilde ineens verkering met me..) (En ik deed t ook nog)  kreeg ik er zelf ook een handje van om grapjes te maken over de rug van een ander. Bizar maar waar.. Ik denk achteraf uit een soort “overleving’ angst. Beter de ander dan ik.. SPIJTIG dat ik dat toen niet zag.. 

Behoorlijke heftige jaren dus, veel angst, en onrust. Die twee samen zorgden ervoor dat ik me vaak erg ongelukkig en wanhopig voelde. Dat werd eigenlijk na mate de jaren vorderden, alleen maar erger.

“Feelings are just visitors, just let them come and go…”

De jaren verstreken en ik leefde mijn leven zo goed mogelijk. Maar op een bepaald moment viel het niet meer te ontkennen. Ik was depressief, zwaar depressief. Eigenlijk al jaren..  Ik was moe en ongelukkig en alles viel me zwaar. Ik wilde eigenlijk het liefst de hele dag onder mijn dekbed liggen, wachten tot het nare gevoel voorbij ging.  Nou dan kan je lang wachten. (Geloof me ik heb t’ geprobeerd) Elke dag was een enorme berg, ik sleepte mezelf de dagen door, tot er een moment kwam dat het niet meer ging. Ik was leeg. Helemaal op. Ik kon echt niets meer, wat een hele vreemde gewaarwording is.. Het klinkt misschien overdreven, maar ik kon nog maar met moeite de trap op. Ik wilde zelfs eigenlijk niet meer eten.. (Dat zegt heel wat in mijn geval)

Jaap maakt zich ondertussen nergens druk om, gelijk heeft hij.

Ik ben gevoelig voor moodswings, maar toen was de mood niet echt swingend meer.. ik was op, de batterij leek helemaal leeg. Het volgde een hele moeilijke periode, vol medicatie, ziekenhuis bezoek,  diagnoses, nog meer medicatie.. bijwerkingen van de medicatie, kilo’s aankomen, tranen.. en ga zo maar door. Ik heb een paar maanden niet kunnen werken, ik ben eigen baas dus dat was erg lastig, maar er zat niets anders op. Gelukkig zijn er heel veel lieve klanten me trouw gebleven. Ik ontving (niet overdreven) stapels met lieve kaartjes, wat doet dat je goed op zo’n moment. Het was een zware periode, Ik kan wel zeggen dat ik de bodem gezien heb, en dat het wat mij betreft niet meer hoefde allemaal. Ik heb nooit een daadwerkelijke poging ondernomen om mijn leven te beëindigen. Maar ik heb er vaak genoeg aan gedacht.. Het leek de enige oplossing op dat moment. Maar iets in mij hield dat (gelukkig) tegen.  Daarbij kwam ook.. hoe beroerd ik me ook voelde  ik vond het onvergeeflijk voor mijn familie, ik wilde ze dat niet aan doen,  hoe zwaar ik het soms ook vond. Gelukkig maar. Wat ben ik daar nu dankbaar voor!

Kizomba changed my life! 🙂
Een dansje met een van mijn beste vrienden, Jur.

Best wel heftig he? Ik was toen 24 jaar. Hoor je dan niet van je jeugd te genieten en (redelijk) onbezorgd door het leven te dansen? Ik danste niet.. ik kon in die tijd amper lopen, zo moe en leeg en verdrietig was ik. Een aantal jaar van (intensieve) therapie  en medicijnen volgden. Langzaam aan ging het steeds beter met me, al had ik regelmatig terugvallen. Twee stappen vooruit, een stap terug. Maar ik gaf niet op. En ik kreeg ontzettend veel steun en liefde van uit mijn omgeving. En ik heb gelukkig blijkbaar een sterke overleving drang. Ik ben eigenlijk net een vetplant. Die zijn ook bijna niet dood te krijgen. ( Grapje, moet kunnen :P)  Anyway .. I survived. 🙂

So, this is me then.. I guess

Om een lang verhaal iets minder lang te maken.. er kwam een moment dat, ik stopte met koppig zijn (op bepaald gebied dan) en denken dat ik gedoemd was tot een depressief leven vol medicatie. Ik nam op advies van mijn toenmalige vriend de ontzettend enge beslissing om (in overleg mijn arts) de zware medicatie die ik gebruikte af te bouwen (De rest van mijn omgeving was het daar absoluut niet mee eens.) en werd totaal terug geworpen om mezelf. Ik begon weer van alles te voelen, dat was niet makkelijk. Dus ik besloot om zelfhulp boeken te gaan lezen over alles wat er door me heen ging. Langzaam merkte ik dat de jaren lange verkregen adviezen, dingen die ik las en in therapie geleerd had als een soort van “natuurlijke logica” tot me doordrongen.. ik had echt het gevoel dat er een soort puzzel in elkaar begon te vallen.

Dat was het begin van een verandering in mij als persoon. Er was zoveel gebeurd in mijn leven, ook qua relaties..Ik wil daar niet teveel over uitweiden, maar het was lang niet altijd rozengeur en mannenschijn.

Er was gewoon altijd een onrust in mij geweest. En ineens begreep ik dat ik moest beginnen bij de basis.. van mezelf leren houden en genoeg hebben aan mezelf. Alleen kunnen zijn.. Ik was nog nooit echt alleen geweest.

Deze prachtige foto is gemaakt door mijn opa, tijdens een van zijn vroege wandelingen.