♣ Deel vier – Persoonlijke ontwikkeling

Deel vier – Persoonlijke ontwikkeling

Dit boek heeft me zoveel inzichten gegeven.

Het loopt zoals het loopt en ik kon en wilde er niet langer voor wegrennen. Het moment was daar.. Ik was echt alleen.  Althans, ik had geen relatie en woonde in mijn eentje. Normaal gesproken zorgde ik er wel voor dat ik niet lang alleen hoefde te zijn, maar het was genoeg geweest.  Er zat niets anders op, Ik moest door de pijn en de angst heen. En dat was zwaar.. bizar zwaar. Maar ik ging er zoals je merkt niet dood aan, ook al dacht ik toen van wel.. Ik had een paar maanden daarvoor uit pure ellende een boek besteld op internet waarvan ik dacht dat het me zou kunnen helpen.. en dat deed het.  Het boek heet Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz. Ik kan wel zeggen dat dit boek mijn leven echt heeft veranderd. Puur door mezelf inzicht te geven in .. mezelf. Behoorlijk confronterend en pijnlijk, maar zo nodig. Het heeft me echt gesteund. En geloof het of niet, de pijn werd langzaam aan minder.. Tot het overging in een soort acceptatie en berusting.. en uiteindelijk.. langzamerhand in blijdschap en steeds vaker een warm geluk gevoel. Rust. Eindelijk.

Ik ontdekte dat ik eindelijk mezelf durfde te zijn, gewoon zijn.. wie ik ben. En dat is goed genoeg. Het is helemaal niet zo belangrijk wat een ander van je vindt.. met name als het iemand is die niet heel dicht bij je staat. De mensen van wie je houdt zullen ook een mening hebben, maar als ze oprecht van je houden zullen ze je accepteren om wie je bent. Met alles erop en eraan. Ik had vroeger een bordje met een spreuk op mijn kamer. Er stond; Een echte vriend is iemand die alles van je weet en toch van je houdt. Toen begreep ik er geen bal van, nu wel.

De mening van een ander, is niet meer dan de mening van ander.. 

Mensen vinden eigenlijk altijd wel ergens wat van denk ik . Overal van. Dat zit in onze aard, dat is vaak ons ego wat de kop op steekt. Oordelen over een ander.. Natuurlijk heb ik dat ook, ik probeer het alleen wel altijd snel op te merken bij mezelf, omdat ik het niet een hele prettige eigenschap vindt. Zodra je het herkent en benoemt voor jezelf, zul je merken dat het minder wordt. Wil je hier meer lezen over mijn ervaringen wat betreft het herkennen en benoemen van emoties en weten wat ik doe als het mij overkomt? Dan kun je hier klikken.

Dit ben ik met een hele grote bos exstensions tussen mijn eigen korte haren .

Ik heb altijd last gehad van enorme onzekerheid, over zo ’n beetje alles. Maar dat begon nu langzaam op te lossen.. Ik begon letterlijk mijn zorgvuldig “gecreëerde” masker los te laten en van me af te gooien.. de kunstnagels gingen de kliko in… De berg exstensions die ik in mijn haar had verdwenen in een lade.. de push up bh’s verdwenen in een kast.. de nepwimpers waren er inmiddels al voor de helft afgevallen..en er bleef in eerste instantie een redelijk “blote” kortharige twijfelachtige vrouw achter.. Ik vond het dood eng en erg spannend, ik kreeg ook niet alleen maar positieve reacties.. sommige mensen vonden me mooier met al die poeha.. en dat mag natuurlijk, alleen het punt was.. dat was ik niet echt..Het voelde op dat moment gewoon niet meer oke.. Gelukkig waren er ook heel veel lieve en positieve reacties op mijn nieuwe versimpelde verschijning. Sab 2.0!

Ik ben overigens niet ineens fel tegen exstensions en kunstnagels en nepwimpers ect. integendeel, Ik vind het vaak erg mooi! Met name als het op een natuurlijke manier is aangebracht en met mate. Alleen zelf voel ik me er op dit moment niet meer zo prettig bij:) Wat ik nog wel doe is mijn haren verven zo nu en dan. Ik heb maar liefst 3 grijze haren gesignaleerd.. en dat zijn er drie teveel wat mij betreft.

Dit is een van de eerste foto’s nadat ik afscheid had genomen van mijn “kunstige”schoonheid.

Dus mijn “puurheid” heeft z’n grenzen :p. En, als ik mezelf erg bleekjes vindt, of het is ijskoud buiten.. dan wil ik nog wel eens een zeer zeldzaam zonnebank bezoekje plegen.. ) OOK AL WEET IK DAT HET SLECHT IS…. dat deel zetten we maar weg onder het kopje “Guilty  pleasures” hihi, ik ben ook maar een mens. (Een best ijdel mens.) Maar goed, de veranderingen waren wel opmerkelijk. In ieder geval voor mijzelf.

Natuurlijk heb ik ook onzekere momenten, vaak genoeg. Maar ze beheersen mijn leven niet meer.. En ik ben inmiddels handiger geworden in het gerust stellen van mezelf daarin. Ik zal niet beweren dat het allemaal makkelijk is..verre van.. Ik heb echt nog wel is van die dagen dat ik denk.. Moet dit? Vaak genoeg. Dus ik heb een soort hulplijn voor mezelf gecreëerd. Ik heb mijn leven ook behoorlijk aangepast na die zware periode toen ik niet  kon werken.  Ik werk nu minder en deel mijn dagen anders is. Ik heb voor mezelf besloten dat als ik mezelf kan onderhouden en ook leuke dingen kan doen, dan is dat wat ik wil. Ik probeer dingen ook meer te relativeren.

Ik wordt heel blij van een mooie wandeling door het bos of over de heide.

Moeilijke momenten hebben we allemaal wel is denk ik. De een misschien wat meer als de ander. Ik ben gezegend met een redelijk complex karakter van nature.. en de nodige mankementen hier en daar. Ik kan bijvoorbeeld erg slecht tegen drukke ruimtes en ben overgevoelig voor prikkels.  (HSP / ADD ) Mijn lichaam heeft ook wat minder geavanceerde functies als ik zou willen.. en ik heb regelmatig last van pijn. Maar ook daarin begin ik mijn weg steeds beter te vinden. Acceptatie. Dat is denk ik het allerbelangrijkste.. je kan je ontzettend druk maken over van alles en nog wat, maar stel jezelf de vraag. Veranderd er iets als ik me er erg druk over maak? Wordt de situatie er beter op? Het antwoord is in mijn geval bijna altijd.. nee. Het enige wat het me oplevert is stress, hyperventilatie en slapeloze nachten. Uhm nee, bedankt. Maar  nogmaals, het overvalt mij ook nog heel regelmatig, situaties waarbij ik me soms even helemaal geen raad weet.. of “problemen” die on-over-kom-baar lijken te zijn.. en waarbij het me soms achteraf pas lukt om rustig te kijken naar wat ik voel, de gevoelens te benoemen te accepteren waardoor het vaak al direct iets minder hevig is en het vervolgens los te laten. Wat  ik ook vaak doe is denken, maak ik me hier over een week, maand, jaar, nog steeds druk om? Vaak weet je het tegen die tijd niet eens meer, of als het iets heftigs was natuurlijk wel. Maar de scherpe kantjes gaan er wel vanaf. Tijd heelt ..

Accept what is, let go of what was and have faith in what will be..

Wat ook zeker een van de belangrijkste reden dat ik mijn weg steeds beter begin te vinden.. ik ben erg gezegend met hele lieve familie en vrienden om me heen, die altijd voor me klaarstaan, zonder hen zou ik hier niet zitten en dit schrijven. Dat is niet geromantiseerd of wat dan ook, dat is een feit. En dat realiseer ik me ontzettend goed. Voor wie dit leest. Bedankt voor jullie liefde en geduld, Ik houd erg van jullie 🙂 ♥