Bewustwording doet soms zo’n pijn

Er zijn dagen (zoals rond de kerst) dat ik soms even, heel even, een soort heimwee voel naar de tijd dat ik nog “onbezorgd” vlees at. Niet omdat ik het vlees eten mis, maar meer omdat ik toen een (heel) stuk minder last had van het leed wat eraan kleeft. Ik hoor je denken.. O gaat dit zo’n stuk worden.. Over het geklaag van een “newborn veganist” die boos is op de hele wereld? Nee. Dat is niet mijn bedoeling. Ik wil gewoon even mijn gevoel van me af schrijven. Zonder te oordelen, ik merk dat me dat best wel helpt. Ik bepaal als ik uitgeschreven ben wel of ik dit publiceer. Of niet. Wat heerlijk.

Bo houdt ook niet van dierenleed

(N.b) Nadat ik (eindelijk) uitgeschreven was heb ik alles even terug gelezen. Ik heb zoals je ziet besloten om het te delen. Ik kan niet ontkennen dat ik best heel pittig omschrijf wat het dierenleed in de wereld, onder andere rond de kerstperiode met mij doet. Heb je hier geen zin in? Dan kun je gewoon besluiten om niet verder te lezen. 🙂 Lees je wel verder? Super leuk! Voel je vrij om een reactie achter te laten. Pak er een kop thee bij zou ik zeggen. 

Even een blik terug in de tijd. Toen ik nog op mijn studentenkamertje woonde op de Herensingel in Weesp. Ik zat op school in Amsterdam en werkte s’avonds bij een callcenter. (Ja, dat zijn die mensen die je bellen en je stalken en je stomme vragen stellen als je net lekker een film zit te kijken. SORRY. Ik had nou eenmaal een baan nodig.) Anyway, ik redde het allemaal net om rond te komen van mijn studiefinanciering en mijn geweldige (NOT) baan. Ik weet nog heel goed hoe blij ik dan kon zijn als ik een “kilo knaller” pak riblappen in de aanbieding had gekocht en mijn boodschappen tas vol zat met kant en klaar pakjes vol E-nummers en niet-biologische producten van de euroshopper. Hoe blij kan je zijn.

Jaren later toen ik al in dit huis woonde ging ik met regelmaat naar de slager om een lading vlees in te slaan. Ook altijd een stuk biefstuk wat ik dan thuis uitrolde en vulde met pesto of iets dergelijks, in vroor en er vervolgens carpaccio van sneed, met de veel gebruikte vleesmachine. Gourmetten en BBQen deed ik ook zo graag, ik probeerde tijdens het gourmetten altijd het overblijvende pannetje te bemachtigen want dan kon ik daar een extra stukje vlees of een ei in bakken. (Want stel je voor dat ik wat te kort kwam.)

zelfgemaakte vegan sushi

We (mijn toenmalige vriend en ik) hadden het toen financieel een stuk ruimer als in mijn studenten tijd en we gingen regelmatig uit eten. Spare ribs, rib eye, kogelbiefstuk en carpaccio, waren mijn favorieten. Ook sushi heb ik ontzettend veel gegeten, dat doe ik nu nog trouwens, maar dan anders 🙂

Kaas en eieren vlogen er ook (tot niet heel lang geleden) in grote getallen doorheen. Ik denk dat ik elke dag wel een ei at, en sowieso elke dag kaas. OMG, ik was verslaafd aan kaas. Ik deed zo’n beetje overal ei en kaas door heen. Voorheen kocht ik de goedkoopste kaas die er was, en “scharrel” eieren. Nadat ik 6 jaar geleden vegetariër werd kocht ik biologische kaas en eieren. Ik ontbeet elke dag met yoghurt en kwark. En ik at (zeer) regelmatig B&J ijs. Al met al kunnen we concluderen dat ik een hele goede sponsor was voor de dierlijke voedsel industrie.

Voelde ik met nooit schuldig? Mwah.. niet echt. Dacht ik tenminste.. En als dat al gebeurde dan praatte ik dat razend snel goed voor mezelf, en veegde alle twijfel vakkundig van tafel. Ik was een enorme dierenliefhebber vond ik zelf. (Wel wanneer het mij uitkwam blijkbaar.) Ik doneerde maandelijks een bedrag aan goede doelen voor de dieren. Typisch gevalletje van “mijn schuld gevoel afkopen” maar dat zag ik toen niet zo. Ik vond het allemaal wel prima. Ik at wat ik wilde, zonder me druk te maken waar het precies vandaan kwam en wie of wat daarvoor een helse lijdensweg had moeten door staan. Natuurlijk hoorde ik hier en daar wel eens wat om me heen, maar dat zou toch allemaal wel meevallen? Dat werd vast allemaal streng gecontroleerd. Toch? De dieren hadden een goed leven en werden snel en pijnloos gedood. Toch?

De waarheid is hard..

Hhmm.. langzaam aan begonnen er toch steeds meer vraagtekens in mijn hoofd te komen en zeurde er diep in mij een stemmetje. Steeds harder. Op een gegeven moment zo hard dat ik mijn ogen er niet meer voor kon sluiten. Ik kwam er op schokkende wijze (Ik heb een hele avond huilend en kotsend vreselijke fimpjes zitten kijken op mijn laptop) achter dat het leed niet te overzien is. Ik zal je de details besparen,  het internet staat er inmiddels  bol van dus mocht je willen zien hoe je biefstuk tot stand komt dan lukt dat je ook wel zonder mijn hulp.

Ik werd dus vegetariër. Eigenlijk meer pescotarier, want ik at wel af en toe vis. Ik kon me ook niet voorstellen dat je vrijwillig veganist zou willen worden. Dat zou mij in ieder geval nooit gebeuren. Echt nooit. Wel dus. De jaren verstreken en ik voelde me steeds minder goed bij het eten van dierlijke producten. Ik werd in 1 keer “wakker” na het zien van de documentaire WHAT THE HEALTH

En nu is alles anders. Heel anders. Heerlijk anders. Ik eet nu een aantal maanden helemaal plantaardig en kan alleen maar zeggen hoe fijn ik me daarbij voel. Afgezien van de lichamelijke voordelen die ik (en anderen) opmerk(ken), heb ik voor het eerst het gevoel dat ik echt puur en eerlijk leef. Er kleeft geen (of in ieder geval minder) bloed meer aan mijn handen. Er zijn natuurlijk nog een heleboel zaken in het leven die niet eerlijk gaan, producten en kleding die we ten koste van kinderen zo goedkoop mogelijk willen bemachtigen. Dat zijn dingen die me de laatste tijd ook steeds meer bezig houden. Maar ik kan niet alles tegelijk. Dat gaat gewoon niet. Ik heb voor mezelf besloten dat ik mijn best doe, en dat is al heel erg goed.

Dan ben ik nu aangekomen bij de titel van dit artikel. Bewustwording doet soms zo’n pijn.. Nu ik zo helder zie waar we met z’n allen mee bezig zijn, en ten koste van wie.. En van wat..De aarde. Voel ik vaak zo’n intens verdriet, zo ’n grote pijn. Ik kan het moeilijk uitleggen. Het voelt soms ook best heel erg eenzaam omdat ik in mijn omgeving één van de weinige ben die op deze manier tegen bepaalde zaken aankijkt.

Mensen vinden het vaak raar, vreemd of best lastig. Daarnaast merk ik dat je toch een bepaald gevoel op wekt bij mensen als ze horen dat je Vegan leeft. Vaak merk ik dat ze zich bij voorbaat gaan verdedigen voor het feit dat ze dierlijke producten eten. Alsof ik van de “vleespolitie” ben. Hallo, ik was zelf een vlees eter nota bene. Maar ik begrijp het ook ergens wel.. Het wordt steeds meer bekend dat het eten en gebruiken van dierlijke producten op geen enkele manier goed is, voor onze gezondheid niet, voor de aarde niet en voor de dieren al helemaal niet. (Klik op de link voor een kort animatie filmpje dat ik heel erg goed vindt.)

Misschien is het ergens wel een beetje confronterend voor mensen als ze met een persoon praten die besloten heeft om een heleboel dingen aan te passen en “op te geven” in zijn of haar leven, voor een groot deel omwille van anderen. Dat herinner ik me in ieder geval nog van mezelf uit de tijd dat ik nog vlees at. Ergens diep van binnen wist ik dat ik egoïstisch was in het toegeven aan mijn behoeftes, ten koste van anderen. En als ik dan een vegetariër of nog erger, een veganist tegen kwam ergens, kreeg ik daar altijd een beetje een onbestemd vaag gevoel bij. Nu snap ik wel wat dat was.

Ik probeer iedereen vrij te laten in zijn keuze. Ik voel me geen haar beter dan een ander. Ik ben alleen maar super blij en dankbaar dat ik nu zo anders en helder tegen de dingen aan kijk vergeleken bij een aantal jaar geleden. Ook al is het lang niet altijd makkelijk en vaak best zwaar. Ik heb hier niet bewust voor gekozen, het is me echt overkomen. Als je je om wat voor reden dan ook bewust wordt van dingen, dan kun je dat niet meer terug draaien. Geloof me ik heb het geprobeerd. 🙂 Maar het voelt zo veel beter, en vooral eerlijker. Dat maakt alles goed! Het is niet aan mij om te oordelen over de keuze van een ander persoon. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen beslissingen en over de “footprint” die hij achter laat.

Dit zijn dingen die mijn hersens weten, maar mijn ego soms heel erg lastig vind. Ik ben een heel gevoelig persoon (HSP) en ik kon het leed en de “blindheid” van zoveel mensen om me heen ( inclusief mezelf tot een aantal jaar geleden) bijna niet handelen. Ik was boos op iedereen, ook op mezelf. Het leek wel of ik in een slechte horror film terecht was gekomen. Waarbij ik zag wat er gebeurde en zoveel mensen om me heen doen of dat de normaalste zaak van de wereld is. Ik had een ontzettende drang om mensen “wakker” te schudden. Ik heb er soms een bijna een dag taak aan om mezelf streng toe te spreken en de keuzes van anderen te respecteren , dat is enorm moeilijk…Aandacht puntje voor Sab.

Het is namelijk wel een eigenschap van mij dat als ik ergens enthousiast over ben en me er goed bij voel, of vind dat iets heel belangrijk is, dat ik dat heel graag wil delen met de mensen om me heen. ( Ik duw het ze eigenlijk een beetje door hun strot zowat) Met name de mensen om wie ik geef. Simpelweg omdat ik ze dat zelfde gevoel gun als wat ik ervaar op dat moment. Maar ik zie inmiddels wel in dat dat niet de manier is. Iedereen heeft zijn eigen weg, en maakt zijn eigen keuzes. Hoe moeilijk en oneerlijk het soms ook voelt.. Ik moet me daarbij neerleggen. Een wijs persoon zei me laatst; BE TOUGH SABRINE!  Verman jezelf, anders ga je er aan onder door. Ik weet dat ze gelijk heeft.

Chocolade taart helpt. Deze heerlijke “gezonde” taart vind je bij de recepten.

Een tijdje geleden werd het me allemaal een beetje te veel bijna. Ik wist niet hoe ik in deze harde wereld mijn draai kon vinden, zonder zo vaak de pijn en het verdriet te voelen van al het (dieren)leed. Ik was zo ontzettend verdrietig, ik wist niet wat ik er mee aan moest. Maar toen kwam er een gevoel in me op, een sterk gevoel om mijn verdriet om te zetten in kracht en op die manier mijn steentje bij te dragen. Op een positieve manier, zonder oordeel. Ik ben niet van plan om een verbitterd vrouwtje te worden die boos is op de hele wereld. Ik zet mijn mix aan gevoelens om in positieve energie. Heerlijk allerlei eerlijke recepten uit proberen, ze hier met je delen en zo nu en dan mijn gevoelens van me afschrijven.

Mijn vriend Mil kwam met het idee voor deze blogsite. Sterker nog, hij heeft deze site voor me gemaakt. Mijn reactie was in eerste instantie niet heel enthousiast. Daar zit niemand op te wachten dacht ik.. Maar later dacht ik, al zou dat zo zijn, wat maakt het uit. Als ik het maar leuk vind! Daar gaat het om. En ik vind het leuk! 🙂

Ik weet dat het al best een lang artikel is geworden maar aangezien ik nog steeds niet besloten heb of dit ga plaatsen of niet, schrijf ik onverstoorbaar verder.

Kerstmis..Vrede op aarde. (?)

De hele kerstbeleving is wel drastisch veranderd sinds mijn “bewust wording”. Waar ik me vroeger enthousiast” door de kerstdrukte heen worstelde om gourmet pakketten en dergelijke in te slaan, zo confronterend vind ik het nu om door de supermarkten te lopen. Ik kan me echt (nog) wel voorstellen dat dit misschien raar klinkt voor iemand die wel vlees eet, maar ik zie alleen maar dode in stukken gehakte dieren. Het voelt zo oneerlijk tegen over hen.. En dat allemaal omdat we ons binnen twee (of drie) dagen zo vol mogelijk willen proppen.

Say what?!?

Het klinkt misschien allemaal wat zwaar en dramatisch, dat is niet mijn bedoeling. Ik vind het soms gewoon lastig te begrijpen hoe krom er eigenlijk gedacht wordt. Als je na gaat.. Iemand die op brute wijze een hond vermoord en op eet noemen we een psychopaat. Iemand die op brute wijze een koe vermoord en op eet is vinden we heel normaal en iemand die niets vermoord en op eet is een extremist… Hoe dan?? 

Ik ben niet alleen, ook al voelt het soms zo. Ik merk dat steeds meer mensen om me heen en in onze samenleving ook in de gaten krijgen wat er gaande is op onze aarde en hun verantwoordelijkheid nemen. Dat is zo ontzettend fijn om te zien en merken, geweldig! Als iedereen wat meer compassie zou hebben, dat zou toch een mooie kerstgedachte zijn. De ultieme kerst betekent voor mij gezelligheid en een warme, knusse plek om samen te zijn met mensen die me dierbaar zijn. Het kerstdiner bestaat dan natuurlijk uit de meest heerlijke plantaardige gerechten helemaal vrij van wat voor leed dan ook. #DREAM BIG♥

Ik verzorg op eerste kerstdag een brunch/lunch, helemaal vegan. En s’avonds maakt mijn schoonzusje een vegan gerecht voor mij. Ik heb er nu al zin in 🙂

Hele fijne (vegan) feestdagen!

Liefs Sab♥

4 gedachten over “Bewustwording doet soms zo’n pijn”

  1. Ik snap helemaal wat je bedoeld sabrine, vet lastig om door de supermarkt te lopen en al die dieren daar te zien liggen. Laatst nog zag ik een mooie rolade liggen, prachtig versierd. Ik kreeg er bijna trek in totdat ik er weer anders naar keek. Namelijk dat het een dier was… Zo een dier van vlees en bloed… Gatver wat denken we wel niet met zijn allen dat dit normaal is… Met kerst gaat het om Jezus die is geboren. Laten we hem eren en respect hebben voor alles wat God heeft gechapen. Ik droom met je mee van een vegan kerstfeest met mijn lieve familie en vrienden.

    1. Ja, het is een vreemde gewaarwording. Ik bedacht me net nog, ik heb hier niet om gevraagd om deze bewustwording. Het is me gewoon overkomen ofzo..Maar hoe moeilijk het soms ook kan zijn, ik ben er vooral heel erg blij om en zou het voor geen goud terug willen draaien. We doen ons best, meer kunnen we niet doen. En we zijn niet alleen xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *