Story of my life

 

 

Mijn naam is Sabrine   ==>   Sab!   Super leuk dat je mijn site bezoekt!    🙂

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik heb best behoorlijk wat meegemaakt in mijn leven tot nu toe. Dat is niet altijd makkelijk, maar het vormt je wel tot de persoon die je nu bent. Ik heb besloten om sommige hoofdstukken uit mijn leven heel openhartig te delen. Bepaalde gebeurtenissen zal ik niet beschrijven, omdat daar andere mensen bij betrokken zijn geweest. Dit verhaal gaat dus puur over mij persoonlijk. De reden dat ik zo openhartig ben, is omdat ik niet zou zijn wie ik nu ben, zonder al deze hoofdstukken. Misschien herken je jezelf in bepaalde dingen en kan ik je op deze manier een beetje helpen. 🙂

Best spannend om dit op internet te delen..  maar ik heb er vertrouwen in dat het goed is om dit te doen.

We will see ♥

Deze foto is gemaakt door mijn vriendin Dees.

Ik heb mijn  verhaal in zes delen opgesplitst omdat het anders zelfs voor mijn doen een beetje langdradig werd.  Desondanks is het een XXXL versie geworden. Je kunt doorscrollen naar het deel wat je aanspreekt, of je neemt een grote kop thee en read the whole damn thing 🙂  Have fun x

 

♣Deel één  –  Intro

Deel twee  – Voeding

Deel drie  – Depressie

Deel vier – Persoonlijke ontwikkeling

Deel vijf – Suiker

Deel zes – Sab goes Vegan

Here we go 🙂

Deel één  – Intro

Dit ben ik 🙂

Laat ik om te beginnen maar meteen vermelden dat ik ontzettend  !niet!  handig ben met computers en alles wat er mee te maken heeft.  Een eigen blog site is dus way out of my comfort zone! Waarom dan deze website? Nou, ik heb gemerkt dat veel mensen graag andere keuzes zouden willen maken wat voeding en hun manier van leven betreft, maar niet zo goed weten hoe.. ik heb op datzelfde punt gestaan en zag door de bomen het bos niet meer..

Ik zou daarom  mijn ervaringen en inspiratie heel graag willen delen, zodat het misschien wat makkelijker voor je wordt om kleine en grote veranderingen langzamerhand in je leven toe te gaan passen. Ik wil niet beweren dat ik alles weet, zeker niet.  But, sharing is caring.. right?  Er zijn gelukkig al heel veel leuke en inspirerende blogs die je zou kunnen bezoeken, die ik ook in mijn toekomstige artikelen zal noemen. 

Help! Ik weet niet waar ik moet beginnen! (deze kikker heb ik gered uit de klauwen van Jaap, hij gilde zo hard.. en toen ik m op tilde deed hij zijn handjes voor zijn ogen..)

Ook lijkt het me leuk om de dingen die mij bezig houden hier te delen. Ik heb werkelijk geen idee of het iemand iets interesseert.. Maar al is er maar één persoon die er iets in herkent of het gewoon leuk vindt om lekker mee te lezen dan is dat wat mij betreft al super!

Ik doe het in de eerste plaats voor mezelf. Dit is iets wat ik een paar jaar geleden nooit zou doen! Gemotiveerd door mijn vriend, die me hier ook bij helpt heb ik besloten om deze stap te zetten. Wat zoals ik al zei, voor mijn doen heel wat is. Geloof me. (De meeste elektronica crasht al als ik er naar kijk.) 🙁

Maar gelukkig heb ik een hele lieve hulplijn 🙂

 

Mijn redder in nood als ik alles per ongeluk weer verwijderd heb..

Even wat huis, tuin en keuken info over mij 🙂

De dames.

Ik woon in een gezellig huis in Lelystad samen met mijn ZEER bijzondere kat Jaap, mijn ienie mini hond Bo en mijn twee vogels Pino en Pink. Ik vind het super leuk om raar tegen ze te praten. Zij vinden dat volgens mij ook. 🙂

 

Jaap in de Salon  🙂
Me & Mil
Mijn Gremlinnetje Bo

Ik heb sinds ongeveer 12 jaar een kapsalon en schoonheidssalon aan huis, wat ik heerlijk vind. Mijn gezellige salon is mijn tweede woonkamer 🙂

 

 

Dit is mijn vriend Mil 🙂

Ik heb een ontzettende lieve en leuke vriend op wie ik erg gek ben ♥

Mijn hart ligt bij de dieren en ik ben gek op natuur. Ik houd ook erg van muziek en lezen. Verder wordt ik blij van (Kizomba) dansen en besteed ik mijn vrije tijd graag aan lezen of leuke dingen doen met familie mijn vriend(en) of vriendinnen. Je maakt me dolgelukkig met lekker ( puur en eerlijk) eten!

 

Deel twee  – Voeding

Door de jaren heen ben ik met vallen en opstaan best heel veel te weten gekomen over voeding en de effecten daarvan op het lichaam. Die zoektocht ontstond omdat ik meerdere klachten had en ook behoorlijke moeite had met het behouden van een gezond gewicht. Dat is inmiddels verleden tijd! 🙂  Ik vind het onderwerp voeding nu ontzettend interessant en waar ik normaal gesproken erg veel moeite heb in het focussen en mezelf op iets concentreren, is dat op het gebied van voeding absoluut niet het geval! Ik heb de afgelopen jaren heel wat boeken verslonden (goed voor de lijn) en veel zelfstudie gedaan.  Wil je weten welke boeken dat zijn dan kun je hier op klikken.

Zoals ik hierboven al schreef, ik merk dat er best veel mensen zijn die ook graag een andere weg in zouden willen slaan, een gezondere weg..maar niet zo goed weten waar ze moeten beginnen. Herkenbaar! Voor de duidelijkheid, ik ben geen diëtiste of specialiste op gebied van voeding, maar zeer zeker ervaringsdeskundige. Met name mijn eigen ervaring! Ik wil mijn mening, die gevormd is door de dingen die ik heb gelezen, ervaren en gehoord en de door de jaren heen opgedane (is dat een woord?) kennis hier graag delen omdat er wellicht mensen zijn die er iets aan hebben.  Met alle liefde!! Pik eruit wat je handig vindt , maar belangrijk, luister altijd naar jezelf!

Follow your heart, but take your brain with you 🙂

(Het is niet aan een stuk door het meest flitsende of vrolijke verhaal.. maar ja de waarheid is soms een beetje hard.) (Het is ook nogal lang, sorry daarvoor.)

Nog maar een kop thee!

Ik heb me de afgelopen jaren dus op allerlei manieren verdiept in voeding. Dat begon nogal letterlijk op een behoorlijk ongezonde manier.. Ik propte namelijk zo’n beetje alles naar binnen wat er eetbaar uitzag. Ik was letterlijk verslaafd aan eten. Je begrijpt misschien, dit was niet zomaar zonder reden. Ik was ongelukkig. Heel heel erg ongelukkig. Met mezelf vooral, maar ook met mijn leven en met zo ongeveer alles om me heen. Dat liet ik dan ook duidelijk merken aan de mensen om me heen.. en.. ik vond vooral mezelf erg zielig.

Ik dacht heel lang dat als het zo slecht met me zou gaan dat ik het niet meer trok.. Dat er wel iemand kwam om me te redden.. Dat gebeurde dus niet. Ik weet nu dat je alleen jezelf kunt redden.

Dat mocht ook iedereen weten.. (Het is bijna een wonder dat ik toen geen blogsite begonnen ben, over mijn eigen ellende, maar goed) Ik zat jaren lang vast in die “slachtoffer”rol. Ik identificeerde mezelf er helemaal mee. Ik dacht ook echt dat ik de enige was die het zo ontzettend moeilijk had, en dat er niemand was die dat wilde begrijpen.. achteraf gezien heel erg egoïstisch. Ik ben hier verre van trots op, en denk nu wel eens met een soort “schaamtegevoel met terugwerkende kracht” aan die periode terug. Het was voor mezelf en voor de mensen om me heen geen makkelijke tijd..

Maar gelukkig is het allemaal niet voor niets gebeurd. Ik geloof inmiddels wel dat alles zo z’n reden heeft, en dat de dingen die je meemaakt in je leven je vormen tot de persoon die je vandaag bent. Het leven is een grote les denk ik, je bepaalt zelf wat je leert of niet. Maar als je niet leert.. blijft je les terug komen.

“insanity is doing the same thing over & over again.. and expecting a different outcome” (Albert Einstein) (wijze man)

We hebben denk ik allemaal wel een zwakke plek. Voor de een is dat (te veel) eten, voor de ander roken of (te veel) alcohol drinken.. Of altijd opzoek zijn naar nieuwe spanning op gebied van de liefde.. tot in den treuren.. Of veeeel te veel geld uitgeven aan spullen die je helemaal niet nodig hebt..(uhm) Of een combinatie van deze voorbeelden. Mijn zwakke plek was in de eerste plaats vooral eten. Al vanaf mijn puberteit had ik problemen met eten. Van Boulimia achtig gedrag tot uiteindelijk later heel veel kilo ’s aankomen. En weer afvallen.. en weer aankomen.. LIJNEN, LIJNEN EN NOG EENS LIJNEN.

Carrotlove

Noem een dieet en ik heb het gedaan.. Weight watchers, Sonja Bakker, Cambridge, Dokter Frank, No carbs dieet.. gevaarlijke dieet pillen. Echt waar, je kan het zo gek niet bedenken of ik ging er 1000% voor, met de volle overtuiging dat dit keer mijn leven echt ging veranderen en ik eindelijk het perfecte lichaam zou hebben. Maar ook al viel ik kilo’s af, de ontevredenheid bleef. Dun of dik, het loste het echte probleem niet op. Ik was wel een stuk blijer, als ik dan weer afgevallen was. Nu was het eindelijk voor altijd goed.. Althans dat dacht ik op dat moment.. Maar de werkelijkheid was, dat zodra ik mijn “dieetmanie” weer kwijt was, de kilo ’s er net zo snel weer aanzaten. (Zoals bij zoveel mensen..) en ik in een dieper gat viel dan daarvoor. Ik voelde me een mislukking. Het zwaarste wat ik gewogen heb is 89 kilo… Ik ben 1.65.. dus je begrijpt dat dat niet gezond was.

Er schijnt altijd nog ergens licht , ook al lijkt het soms erg donker.

Deel drie – Depressie ( rock bottom )

Zolang ik me kan herinneren, sinds dat ik heel klein was, had ik al last van angsten en was ik erg vaak bezorgd over van alles en nog wat. Ik voelde me vaak leeg en verdrietig. Ook al heb ik super lieve ouders, die veel van me houden en me probeerde te helpen en ook al had ik een fijn thuis.. De angst was er bijna altijd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier jaar was, dat vond ik erg moeilijk.

Ik wilde vaak t liefst in een holletje weg kruipen.

Op school werd ik vaak gepest omdat ik “te lief” was.  Dat begon op de kleuterschool. Al met al was dat allemaal niet makkelijk, en maakte ik me veel zorgen. Het pesten is door gegaan tot de ik in de tweede klas zat van het voortgezet onderwijs. Ik weet nog dat iemand op een gegeven moment bedacht had dat iedereen 2 meter uit mijn buurt moest blijven, omdat ik zogenaamd “besmet”was. Die persoon heeft denk ik geen idee wat hij daar mee heeft aangericht bij mij. 

Pesten is heel erg, en maakt veel kapot. Dat zou je een ander dus nooit aandoen als je zelf gepest was zou je denken.. Maar toen ik uiteindelijk in de puberteit kwam, en er blijkbaar ineens leuk uit ging zien, (de jongen die mij besmet noemde wilde ineens verkering met me..) (En ik deed t ook nog)  kreeg ik er zelf ook een handje van om grapjes te maken over de rug van een ander. Bizar maar waar.. Ik denk achteraf uit een soort “overleving’ angst. Beter de ander dan ik.. SPIJTIG dat ik dat toen niet zag.. 

Behoorlijke heftige jaren dus, veel angst, en onrust. Die twee samen zorgden ervoor dat ik me vaak erg ongelukkig en wanhopig voelde. Dat werd eigenlijk na mate de jaren vorderden, alleen maar erger.

“Feelings are just visitors, just let them come and go…”

De jaren verstreken en ik leefde mijn leven zo goed mogelijk. Maar op een bepaald moment viel het niet meer te ontkennen. Ik was depressief, zwaar depressief. Eigenlijk al jaren..  Ik was moe en ongelukkig en alles viel me zwaar. Ik wilde eigenlijk het liefst de hele dag onder mijn dekbed liggen, wachten tot het nare gevoel voorbij ging. Nou dan kan je lang wachten. (Geloof me ik heb t’ geprobeerd) Elke dag was een enorme berg, ik sleepte mezelf de dagen door, tot er een moment kwam dat het niet meer ging. Ik was leeg. Helemaal op. Ik kon echt niets meer, wat een hele vreemde gewaarwording is.. Het klinkt misschien overdreven, maar ik kon nog maar met moeite de trap op. Ik wilde zelfs eigenlijk niet meer eten.. (Dat zegt heel wat in mijn geval.)

Jaap maakt zich ondertussen nergens druk om, gelijk heeft hij.

Ik ben gevoelig voor moodswings, maar toen was de mood niet echt swingend meer.. ik was op, de batterij leek helemaal leeg. Het volgde een hele moeilijke periode, vol medicatie, ziekenhuis bezoek,  diagnoses, nog meer medicatie.. bijwerkingen van de medicatie, kilo’s aankomen, tranen.. en ga zo maar door. Ik heb een paar maanden niet kunnen werken, ik ben eigen baas dus dat was erg lastig, maar er zat niets anders op. Gelukkig zijn er heel veel lieve klanten me trouw gebleven. Ik ontving (niet overdreven) stapels met lieve kaartjes, wat doet dat je goed op zo’n moment. Het was een zware periode, Ik kan wel zeggen dat ik de bodem gezien heb, en dat het wat mij betreft niet meer hoefde allemaal. Ik heb nooit een daadwerkelijke poging ondernomen om mijn leven te beëindigen. Maar ik heb er vaak genoeg aan gedacht.. Het leek de enige oplossing op dat moment. Maar iets in mij hield dat (gelukkig) tegen.  Daarbij kwam ook.. hoe beroerd ik me ook voelde  ik vond het onvergeeflijk voor mijn familie. Ik wilde ze dat niet aan doen,  hoe zwaar ik het soms ook vond. Gelukkig maar. Wat ben ik daar nu dankbaar voor!

Kizomba changed my life! 🙂
Een dansje met een van mijn beste vrienden, Jur.

Best wel heftig he? Ik was toen 24 jaar. Hoor je dan niet van je jeugd te genieten en (redelijk) onbezorgd door het leven te dansen? Ik danste niet.. ik kon in die tijd amper lopen, zo moe en leeg en verdrietig was ik. Een aantal jaar van (intensieve) therapie  en medicijnen volgden. Langzaam aan ging het steeds beter met me, al had ik regelmatig terugvallen. Twee stappen vooruit, een stap terug. Maar ik gaf niet op. En ik kreeg ontzettend veel steun en liefde van uit mijn omgeving. En ik heb gelukkig blijkbaar een sterke overlevingsdrang. Ik ben eigenlijk net een vetplant. Die zijn ook bijna niet dood te krijgen. ( Grapje, moet kunnen :P)  Anyway .. I survived. 🙂

So, this is me then.. I guess

Om een lang verhaal iets minder lang te maken.. er kwam een moment dat ik blijkbaar besloot te stoppen met koppig zijn, (op bepaald gebied dan) en denken dat ik gedoemd was tot een depressief leven vol medicatie. Ik nam op advies van mijn toenmalige vriend de ontzettend enge beslissing om (in overleg met mijn arts) de zware medicatie die ik gebruikte af te bouwen (De rest van mijn omgeving was het daar absoluut niet mee eens) en werd totaal terug geworpen op mezelf. Ik begon weer van alles te voelen, dat was niet makkelijk. Dus ik besloot om zelfhulp boeken te gaan lezen over alles wat er door me heen ging. Langzaam merkte ik dat de jaren lange verkregen adviezen, dingen die ik las en in therapie geleerd had, als een soort van “natuurlijke logica” tot me doordrongen.. ik had echt het gevoel dat er een soort puzzel in elkaar begon te vallen.

Dat was het begin van een verandering in mij als persoon. Er was zoveel gebeurd in mijn leven, ook qua relaties..Ik wil daar niet teveel over uitweiden, maar het was lang niet altijd rozengeur en mannenschijn.

Er was gewoon altijd een onrust in mij geweest. En ineens begreep ik dat ik moest beginnen bij de basis.. van mezelf leren houden en genoeg hebben aan mezelf. Alleen kunnen zijn.. Ik was nog nooit echt alleen geweest.

Deze prachtige foto is gemaakt door mijn opa, tijdens een van zijn vroege wandelingen.

Deel vier – Persoonlijke ontwikkeling

Dit boek heeft me zoveel inzichten gegeven.

Het loopt zoals het loopt en ik kon en wilde er niet langer voor wegrennen. Het moment was daar.. Ik was echt alleen.  Althans, ik had geen relatie en woonde in mijn eentje. Normaal gesproken zorgde ik er wel voor dat ik niet lang alleen hoefde te zijn, maar het was genoeg geweest.  Er zat niets anders op, Ik moest door de pijn en de angst heen. En dat was zwaar.. bizar zwaar. Maar ik ging er zoals je merkt niet dood aan, ook al dacht ik toen van wel.. Ik had een paar maanden daarvoor uit pure ellende een boek besteld op internet waarvan ik dacht dat het me zou kunnen helpen.. en dat deed het.  Het boek heet Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz. Ik kan wel zeggen dat dit boek mijn leven echt heeft veranderd. Puur door mezelf inzicht te geven in .. mezelf. Behoorlijk confronterend en pijnlijk, maar zo nodig. Het heeft me echt gesteund. En geloof het of niet, de pijn werd langzaam aan minder.. Tot het overging in een soort acceptatie en berusting.. en uiteindelijk.. langzamerhand in blijdschap en steeds vaker een warm geluk gevoel. Rust. Eindelijk.

Tijdens een vakantie met een goede vriend van me ben ik de hele ochtend op t strand bezig geweest met het schrijven van voor mij inspirerende teksten in het zand. Toen ik weg ging zag ik er mensen foto’s van maken. Zo leuk!

Ik ontdekte dat ik eindelijk mezelf durfde te zijn, gewoon zijn.. wie ik ben. En dat is goed genoeg. Het is helemaal niet zo belangrijk wat een ander van je vindt.. met name als het iemand is die niet heel dicht bij je staat. De mensen van wie je houdt zullen ook een mening hebben, maar als ze oprecht van je houden zullen ze je accepteren om wie je bent. Met alles erop en eraan. Ik had vroeger een bordje met een spreuk op mijn kamer. Er stond; Een echte vriend is iemand die alles van je weet en toch van je houdt. Toen begreep ik er geen bal van, nu wel.

De mening van een ander, is niet meer dan de mening van ander.. 

Mensen vinden eigenlijk altijd wel ergens wat van denk ik.. Overal van. Dat zit in onze aard, dat is vaak ons ego wat de kop op steekt. Oordelen over een ander.. Natuurlijk heb ik dat ook, ik probeer het alleen wel altijd snel op te merken bij mezelf, omdat ik het niet een hele prettige eigenschap vindt. Zodra je het herkend en benoemd voor jezelf, zul je merken dat het minder wordt. Wil je hier meer lezen over mijn ervaringen wat betreft het herkennen en benoemen van emoties en weten wat ik doe als het mij overkomt? Dan kun je hier klikken.

Dit ben ik met een hele grote bos exstensions tussen mijn eigen korte haren .

Ik heb altijd last gehad van enorme onzekerheid, over zo ’n beetje alles. Maar dat begon nu langzaam op te lossen.. Ik begon letterlijk mijn zorgvuldig “gecreëerde” masker los te laten en van me af te gooien.. de kunstnagels gingen de kliko in… De berg exstensions die ik in mijn haar had verdwenen in een lade.. de push up bh’s verdwenen in een kast.. de nepwimpers waren er inmiddels al voor de helft afgevallen..en er bleef in eerste instantie een redelijk “blote” kortharige twijfelachtige vrouw achter.. Ik vond het dood eng en erg spannend. Ik kreeg ook niet alleen maar positieve reacties.. sommige mensen vonden me mooier met al die poeha.. en dat mag natuurlijk, alleen het punt was.. dat was ik niet echt..Het voelde op dat moment gewoon niet meer oke.. Gelukkig waren er ook heel veel lieve en positieve reacties op mijn nieuwe versimpelde verschijning. Sab 2.0!

Ik ben overigens niet ineens fel tegen exstensions en kunstnagels en nepwimpers etc. integendeel, Ik vind het vaak erg mooi! Met name als het op een natuurlijke manier is aangebracht en met mate. Alleen zelf voel ik me er op dit moment niet meer zo prettig bij:) Wat ik nog wel doe is mijn haren verven zo nu en dan. Ik heb maar liefst 3 grijze haren gesignaleerd.. en dat zijn er drie teveel wat mij betreft.

Dit is een van de eerste foto’s nadat ik afscheid had genomen van mijn “kunstige”schoonheid.

Dus mijn “puurheid” heeft z’n grenzen :p. En, als ik mezelf erg bleekjes vindt, of het is ijskoud buiten.. dan wil ik nog wel eens een zeer zeldzaam zonnebank bezoekje plegen.. ) OOK AL WEET IK DAT HET SLECHT IS…. dat deel zetten we maar weg onder het kopje “Guilty  pleasures” hihi, ik ben ook maar een mens. (Een best ijdel mens.) Maar goed, de veranderingen waren wel opmerkelijk. In ieder geval voor mijzelf.

Natuurlijk heb ik ook onzekere momenten, vaak genoeg. Maar ze beheersen mijn leven niet meer.. En ik ben inmiddels handiger geworden in het gerust stellen van mezelf daarin. Ik zal niet beweren dat het allemaal makkelijk is..verre van.. Ik heb echt nog wel is van die dagen dat ik denk.. Moet dit? Vaak genoeg. Dus ik heb een soort hulplijn voor mezelf gecreëerd. Ik heb mijn leven ook behoorlijk aangepast na die zware periode toen ik niet  kon werken.  Ik werk nu minder en deel mijn dagen anders in. Ik heb voor mezelf besloten dat als ik mezelf kan onderhouden en ook regelmatig leuke dingen kan doen, dan is dat wat ik wil. Ik probeer dingen ook meer te relativeren.

Ik word heel blij van een mooie wandeling door het bos of over de heide.

Moeilijke momenten hebben we allemaal wel is denk ik. De een misschien wat meer als de ander. Ik ben gezegend met een redelijk complex karakter van nature.. en de nodige mankementen hier en daar. Ik kan bijvoorbeeld erg slecht tegen drukke ruimtes en ben overgevoelig voor prikkels.  (HSP / ADD ) Mijn lichaam heeft ook wat minder geavanceerde functies als ik zou willen.. en ik heb regelmatig last van pijn. Maar ook daarin begin ik mijn weg steeds beter te vinden. Acceptatie. Dat is denk ik het allerbelangrijkste.. je kan je ontzettend druk maken over van alles en nog wat, maar stel jezelf de vraag. Veranderd er iets als ik me er erg druk over maak? Wordt de situatie er beter op? Het antwoord is in mijn geval bijna altijd.. nee. Het enige wat het me oplevert is stress, hyperventilatie en slapeloze nachten. Uhm nee, bedankt. Maar nogmaals, het overvalt mij ook nog heel regelmatig. Situaties waarbij ik me soms even helemaal geen raad weet.. Of “problemen” die on-over-kom-baar lijken te zijn.. en waarbij het me soms achteraf pas lukt om rustig te kijken naar wat ik voel, de gevoelens te benoemen te accepteren (waardoor het vaak al direct iets minder hevig is) en het vervolgens los te laten. Wat  ik ook vaak doe is denken, maak ik me hier over een week, maand, jaar, nog steeds druk om? Vaak weet je het tegen die tijd niet eens meer, of als het iets heftigs was natuurlijk wel. Maar de scherpe kantjes gaan er wel vanaf. Tijd heelt ..

Accept what is, let go of what was and have faith in what will be..

Wat ook zeker een van de belangrijkste reden is dat ik mijn weg steeds beter begin te vinden.. ik ben erg gezegend met hele lieve familie en vrienden om me heen, die altijd voor me klaarstaan, zonder hen zou ik hier niet zitten en dit schrijven. Dat is niet geromantiseerd of wat dan ook, dat is een feit. En dat realiseer ik me ontzettend goed. Voor wie dit leest. Bedankt voor jullie liefde en geduld, Ik houd erg van jullie 🙂 ♥

Deel vijf – Suiker

Oke, sentiment all over the place.. om verder te gaan waar ik gebleven was. Ik werd dus een soort van wakker.. Ik keek naar mezelf, ik keek terug naar hoe ik me gedroeg en hoe ik in het leven had gestaan..en ik werd er niet bepaald vrolijk van. Ik voelde een gevoel van schaamte.. en ik had het er best heel moeilijk mee op dat moment om te accepteren dat het oke was.. Er was veel gebeurd, ik had veel meegemaakt en dingen gebeuren nu eenmaal. Gelukkig maar, want het vormt je tot wie je echt bent.

Ik wist inmiddels wel dat gezond eten een groot effect heeft op je gemoedstoestand.. Zo kan ik met 100% zekerheid zeggen dat ik letterlijk beroerd word als ik (teveel) geraffineerde suikers eet. Ik krijg heel veel last van stemmingswisselingen en word moe. (Om het maar niet te hebben over de PDS (prikkelbare darm ) symptomen die dan veel sneller de kop op steken..) En vaak komen er binnen korte tijd zware onweer wolken boven Sab land te hangen, die mij een depressief gevoel geven.

Alert, alert.. stormy weather..

Ik weet inmiddels dus hoe het is om voor lange tijd zwaar depressief te zijn, en dat wil ik echt nooit.. nooit meer meemaken. Ik denk niet dat ik dat overleef. Dussss zal ik maatregelen moeten treffen. Zoals ik heb geleerd in de therapie die ik heb gevolgd, is het super belangrijk om bepaalde dingen op tijd te herkennen en er op tijd iets aan te doen. Ik omschrijf een depressie vaak als een zware zwarte deken die over je heen glijdt en je hebt op een gegeven moment gewoon de kracht niet meer om er onder vandaan te kruipen.. blijven liggen lijkt dan soms nog de enige optie.

Om dat te voorkomen probeer ik dus naast het aanpassen van mijn werktijden, onder andere ook mijn suiker inname te minimaliseren. Wat lastig is aangezien ik en vele anderen met mij, verslaafd zijn aan suiker. Ik heb gelezen dat er uit onderzoek is gebleken dat suiker net zo verslavend is als cocaïne en heroïne.. Hoe dan .. denk je.. hoe kan het dan dat het echt over al in zit.. terwijl er inmiddels genoeg onderzoeken gedaan zijn die aantonen dat suiker in verband wordt gebracht met kanker en depressie..

Deel zes – Sab goes Vegan

Het minderen in suiker is voor mij ineens een stuk makkelijker geworden sinds ik sinds een aantal maanden volledig plantaardig (vegan) ben gaan eten.

Super smeuige vegan chocolade taart zonder geraffineerde suikers. OMG!!
Broodje “hamburger” mijn vriend vond hem bijna niet van echt te onderscheiden. 🙂

Ik eet nog steeds graag en veel! Kijk bij mijn recepten voor alle lekkere gerechten en taarten die ik heb uitgeprobeerd!

Avocado limoen taart.

Ik at sinds ongeveer 6 jaar voor 90% Vegetarisch. Soms in een restaurant at ik wel vis, maar thuis helemaal niet meer.  Waarom wel vis? Geen idee.. Ik vind t achteraf ook best wel een beetje hypocriet van mezelf.. Ik ben me bewust van het intense leed wat vissen en andere zeedieren doormaken voor onze sushi.. En dat als we in dit tempo door gaan de oceanen over 50 jaar zo goed als leeg zijn.. Met onherroepelijke gevolgen voor ons als mensen op deze aarde.

Love is the key.. Deze foto is gemaakt door Mijke, de vrouw van Jur. 

En dat allemaal  omdat we simpelweg te veel willen. Dus waarom wel af en toe nog vis..tja.. Ik was blijkbaar nog niet sterk genoeg om dat ook te laten.  Het stoppen met vlees ging ook niet van de ene op de andere dag. Dit is eigenlijk langzamerhand door de jaren heen ontstaan. Er was altijd al wel een heel klein stukje in mij dat vond dat dat beter was, maar ik was zo ontzettend gek op vlees eten.. Ik ben ermee opgegroeid en het had los van het feit dat ik het heerlijk vond, iets vertrouwds. De (autistische) mens en zijn gewoonten!!  Ik heb hier een link geplaatst naar een heel interessant filmpje daarover. Het wordt uitgelegd in Jip en Janneke taal en is dus makkelijk te begrijpen. Zo makkelijk.. dat je daarna niet begrijpt dat je dat niet eerder begrepen hebt.. begrijp je me nog??      

Ik ben benieuwd wat je ervan vond. 🙂

We eten geen kleine hondjes, maar wel een klein kalfje of een klein lammetje..Wie heeft die logica bedacht.. en waarom vinden we dat allemaal normaal?

Je kunt je reactie onderaan de pagina achterlaten als je dat wilt.

Waar was ik.. oja mijn vegadventure!  Ik had al eens een niet super succesvolle poging gedaan om vegetariër te worden. Dat kwam met name voort uit het feit dat ik het zielig vond voor de dieren en het een goed idee vond van mezelf als dierenvriend. Maar het bleek lastiger dan ik dacht. Ik droomde zelfs over kroketten en ik kon mezelf bijna niet beheersen als anderen vlees aten en ik op een vega burger kauwde.  Conclusie.. het voelde niet goed. Hoe graag ik het ook wilde, ik verloochende mezelf als ik hier om de verkeerde reden mee door ging. Dus ik besloot om  mezelf toe te staan weer vlees te eten. Biologisch weliswaar, want die dieren hadden voor zover ik toen wist een veel beter leven en geen overload aan antibiotica toegediend gekregen tijdens hun iets minder korte en iets minder miserabele leven.

Be the change you want to see in this world.    

 

Maar het zaadje was gepland. Bewustwording is onomkeerbaar.. Ik voelde me steeds minder goed bij het eten van vlees.  Dus mijn aandacht werd snel gewekt toen ik een paar jaar geleden tijdens een vakantie  op het mooie Terschelling een artikel las over “gekweekt” vlees. HUH?  Ja, dat dacht ik ook. Maar schijnbaar zijn er inmiddels behoorlijk vergevorderde technieken op dat gebied. Dat zou betekenen dat als alle mensen worden voorzien van hun gewenste portie vlees vanuit de “Kweek”methode, dat er geen dierenleed meer zou zijn met alle positieve gevolgen van dien voor het milieu om maar wat te noemen. Interesting… Er werd in dat artikel verwezen naar een boek, Skinny Bitch. Ik heb dat boek aangeschaft en schrok me kapot. Ze nemen daar namelijk geen blad voor de mond.. het is keihard.. wat er geschreven wordt..  Ze vertellen hoe het er aan toe gaat in de vlees industrie. Wat voor ongelofelijk dierenleed eraan vast zit. Dat het allemaal in de doofpot wordt gestopt.. maar dat het tijd wordt dat het naar buiten gebracht wordt. Noem me naïef, maar ik had geen idee dat het zo erg was als daar beweerd werd. Dat kon toch niet kloppen? Ik wist heus wel dat mijn bord rundercarpaccio niet aan een boom groeide.. en dat frikandellen uit de grond kwamen, maar zo erg?

Mijn hart huilt om alle dieren die er elke seconde op gruwelijke wijze sterven voor onze “honger naar vlees”

Ik besloot zodra ik thuis was om onderzoek te gaan doen. Nou, dat heb ik geweten. De meest vreselijke beelden kwamen voorbij.. Onvoorstelbaar dat dit iedere seconde met duizenden dieren over de wereld gebeurd (Als ze een film zouden maken met mensen in de rol van dieren, en die dan laten meemaken wat de dieren mee moeten maken.. Dan heb je een Horror film die waarschijnlijk meteen verboden wordt. Saw is er niks bij.) Ik zal je de ergste details van wat ik zag besparen. Maar ik hing huilend en kotsend boven de wc. Ik heb mezelf er toe gezet om ernaar te kijken. En dat was genoeg. Ik werd vegetariër. Geen twijfel meer.  De veel gebruikte vlees snijd machine , waar ik zelf carpaccio mee maakte ging op de kast. En ik heb hem nooit meer gebruikt. Ik zal niet ontkennen dat het allemaal makkelijk ging. In tegendeel. Ik moest er erg aan wennen en mijn omgeving niet minder. Maar ik kon niet anders.. Ik had mezelf en dat heb ik nog steeds trouwens, voorgenomen dat op het moment dat ik trek heb in vlees,  ik het gewoon kan eten. Ik wilde mezelf niets verbieden. Dat werkt niet. Alles wat je niet mag , wordt interessanter.  Zo werken die dingen helaas vaak..

Liefde hebben voor alles wat leeft, Wat zou het mooi zijn als iedereen dat zou proberen..

 

Maar dit keer ging het eigenlijk allemaal vanzelf, op een incidentele keer na dat ik mezelf erop betrapte trek te hebben in vlees maar er nooit iets mee deed. Het beviel me allemaal goed, ik paste mijn gerechten aan en dacht dat t’ wel best was zo.

Veganist zijn leek me drie keer niks, ik kon me echt niet voorstellen dat je daar vrijwillig voor zou kiezen. Ik ben altijd gek geweest op eieren, kaas, ijs, slagroom en heel veel andere zuivel producten.

Ik eet nog steeds graag ( vegan ) ijs! hihi

Eigenlijk alle zuivel producten. Dat ik vlak na het eten ervan vaak ontzettend veel last van mijn buik kreeg, en mijn huid al zolang ik me kon herinneren een beetje onrustig was, nam ik op de koop toe. Dat hoorde blijkbaar bij mij. Ik heb me wel een keer laten testen op lactose intolerantie, maar dat kwam niet duidelijk genoeg naar voren uit de test. De diagnose was PDS, daar moest ik t maar mee doen.

Maar .. er was iets in mij, diep van binnen, wat steeds meer begon te knagen. Waren die biologische eieren dan echt wel zo vrij van dieren leed? En die melk.. zou dat toch niet eigenlijk bedoeld zijn voor kalfjes in plaats van voor mijn craving naar onder andere Ben en Jerry ijs? Hoe zit het met de effecten van veeteelt op onze kostbare en enige aarde.. En wat doet het eten van dierlijke producten eigenlijk met onze gezondheid. Hmm.. hoe graag ik het ook wilde, Ik kon het niet echt goed praten voor mezelf. En ik besloot dat het (weer) tijd werd voor een “Ik wil het niet weten maar toch wel onderzoek”

Ik hoefde niet eens te zoeken. De filmpjes en artikelen kwamen gewoon op mijn pad. Genoeg om mij weer even goed wakker te schudden. Wat ik een hele duidelijke documentaire vind is What the health. Je kunt hem hier bekijken.

Bij dit soort docu’s is het natuurlijk altijd belangrijk om je niet mee te laten slepen en bij je eigen gevoel te blijven. Ik probeer er dan ook redelijk nuchter en objectief naar te kijken. Maar soms zijn dingen gewoon niet meer te ontkennen (voor jezelf) en dan weet je dat het tijd is voor een nieuwe, misschien onbekende richting in je leven. 🙂 Voor mij was dat het geval, ik stond aan het begin van een nieuw avontuur. Mijn vegadventure goes on!

Ben je nog wakker?

Hihi, nou dit was het hoor! Nu weet je waar ik zo’n beetje vandaan kom en waar ik nu sta. Misschien dat je iets hebt gelezen wat je herkenbaar vond of misschien vond je het vermakelijk. Ik hoop het! Ik wil nog even benadrukken dat het niet mijn intentie is om wie dan ook te “bekeren” tot veganist. Ik geloof dat alles op je pad komt wanneer je er aan toe bent, of niet.  Je kunt dingen niet afdwingen. Maar ook niet weg stoppen. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Blijf je me volgen in mijn Vegan avontuur? Lijkt me leuk!:) Ik ben van plan om regelmatig een Blog te plaatsen over de dingen die ik tegenkom in het leven.  Positiviteit, inspiratie en liefde zijn mijn uitgangspunten.

Wil je met me delen wat je ervan vond, dan is het leuk als je een reactie plaatst!

Veel liefs Sab xx

Wat er ook gebeurd in je leven, als je zorgt dat je wortels stevig genoeg vast zitten.. overleef je elke storm.