No more drama (veel minder pijn!)

Drama. Dat is jaren lang my middle name geweest. Sabrine Drama Bordewijk. Oke, dat is misschien een tikkeltje overdreven (overdrijven is ook een vak) 🙂 al zullen sommige onder ons het daar niet mee eens zijn. 😛 Maar ik moet toch echt wel eerlijk zeggen dat mijn drama gehalte over het algemeen vrij hoog was. Best heftig om dat dan nu in te zien achteraf. Soms denk ik echt met terugwerkende schaamte (is dat een woord?) aan bepaalde gebeurtenissen en/of reacties van mijn kant. Aiijjj. Not very pretty..

Maar ja, de dingen gaan zoals ze gaan in het leven. Je wordt geboren, (dat is eigenlijk al een drama op zich met al dat bloed.) :p je hebt een eigen karakter, je hebt een bepaalde omgeving en opvoeding waarin je opgroeit en we krijgen allemaal te maken met bepaalde gebeurtenissen in ons leven die ons vormen. De een wat meer dan de ander, of wat heftiger dan de ander. Alles bij elkaar vormt dat je tot de persoon die je vandaag bent. Ik denk dat we allemaal wel periodes of gebeurtenissen hebben waar we nu met een heel andere gevoel of andere blik op terug kijken. Niets is zo veranderlijk als de mens zeggen ze wel eens, ik denk dat dat best wel klopt.

Barbabientje kon nog lachen, ik toen even niet!

Iedereen kan veranderen. Daar ben ik het levende voorbeeld van. De vraag is alleen, wil je veranderen.. Of wil je dat een (of eigenlijk liever alle) personen om je heen veranderen.. Dat is een vraag die je jezelf echt in alle eerlijkheid moet stellen. Ben je bereid om jezelf een (confronterende) spiegel voor te houden.. Dat is absoluut niet makkelijk namelijk. Als ik terug kijk naar het moment dat ik voor het eerst echt in de spiegel keek, voel ik mijn buik nog een keer samentrekken.( Niet perse omdat ik schrok van mijn spiegelbeeld al was dat op zichzelf al een reden om in huilen uit te barsten op dat moment. Ik leek Barbabientje wel met die bolle huil ogen.)

Het is vandaag precies twee jaar geleden dat er voor mij een nieuwe periode aan brak in mijn leven. Als je mijn vorige blogs toevallig gelezen hebt dan weet je misschien dat ik het heb over de oudejaars avond waarop ik dacht dat ik dood ging van verdriet. Ik weet nog heel goed dat ik me toen, onder het dramatische genot van een stoofperenbol, voor het eerst echt in alle eerlijkheid af vroeg of bepaalde zaken toch misschien te maken hadden met mijn eigen gedrag. ‘T zal toch niet. Nee toch! NEE! Of misschien een beetje? ZOU ‘T ECHT?? Scheize.

Ineens vielen de puzzelstukjes in elkaar.. ik schaamde me diep. Ik wilde het liefst (met mijn stoofperenbol) onder de bank gaan liggen of nog beter ter plekke van de aardbodem verdwijnen. Ik voelde me echt vreselijk. Ik dacht, ik kan me nooit meer vertonen, Ik durf niemand meer onder ogen te komen! Ik heb me echt een paar weken zoveel mogelijk thuis opgesloten. Het boek wat me uiteindelijk de ogen opende gooide ik achter in de kast. STOM BOEK. Ik zet dat stomme boek op marktplaats dacht ik. Nee nog beter ik gooi hem weg! Rot boek. Maar ja.. na een paar weken kon ik niet anders dan erkennen dat ik niet blij was met mijn way of life, en besloot ik het boek toch maar uit te lezen. Als dat boek mijn leven op z’n kop kon zetten dan kon het me ook helpen om er iets aan te veranderen dacht ik. En dat klopte gelukkig.

Probeer niet in problemen te denken maar in oplossingen.

Ik kwam er achter dat ik al heel erg lang vast zat in de “slachtoffer rol”  ik was er heilig van overtuigd dat ik het echt een heel stuk zwaarder had dan andere mensen en dat het pech gehalte in mijn leven extreem hoog was. Dat moest dan ook iedereen weten. Niet dat dat echt hielp, want anderen konden toch niet begrijpen hoe ik me voelde en ik dacht dat ik gedoemd was om voor altijd ongelukkig te zijn. Ik las in het boek verslaafd aan liefde en het boek de kracht van het nu, dat je ego zichzelf zodanig met bepaald gedrag kan identificeren, dat het voor jou de waarheid wordt. Het wordt als het ware jouw identiteit, waar je je achter kunt verschuilen om afwijzing van anderen te voorkomen. (Want je kan er immers niets aan doen, je bent nu eenmaal zo. Uhuh..) Zo heb je bepaalde “rollen” die mensen vaak (onbewust) aan nemen en zich daar helemaal naar gaan gedragen en ernaar gaan leven.

Bijvoorbeeld de hulpaholic” die staat voor iedereen klaar behalve voor zichzelf terwijl hij/zij diep van binnen niets liever wil dan dat anderen hetzelfde voor hem/haar doen. Zo zijn er nog meerdere rollen of patronen die je bij jezelf en anderen kunt herkennen. “Mr. (or mrs) perfect”, die eigenlijk hartstikke onzeker is van binnen.  “De player” super charmant en charismatisch. Lijkt alles voor elkaar te hebben maar blijkt een geweldige leugenaar en is vaak erg narcistisch.“Mr nice guy,” die overal en altijd aardig en vrolijk op reageert maar van binnen bang is om afgewezen te worden en dus zijn of haar eigen belangen aan de kant zet voor anderen. Dit zijn er een aantal, maar als je in je omgeving kijkt zie je vaak snel genoeg welke rol mensen over het algemeen aan hebben genomen als “hoofdrol.” We hebben allemaal denk ik wel trekjes van bepaalde rollen, dat is ook helemaal niet erg. Dat is onze identiteit. Je kunt jezelf alleen afvragen of je tevreden bent met de rollen of met “hoofdrol” die je hebt aangenomen en of dat echt past bij wie je bent. 

Ik zelf kwam er dus achter dat ik me behoorlijk identificeerde met de slachtoffer rol maar ook wel met de hulpacholic. Drama was een redelijk aanwezig onderdeel in mijn leven. Dat is eigenlijk een understatement. 🙁 Het ironische is dat ik dat zelf helemaal niet wilde.. Ik dacht ook altijd .. waarom heb ik toch zoveel gedoe en drama in mijn leven?! (Wat ik dan weer super zielig vond voor mezelf, there we go again!) Ik weet nu dat je zelf degene bent die verantwoordelijk is voor het grootste gedeelte drama. Als je ergens energie in steekt dan groeit het. Als je het niet voedt zwakt het af. Je kan bepaalde gebeurtenissen natuurlijk niet voorkomen, maar je hebt altijd een keuze over hoe je met de dingen om gaat. Acceptatie is in mijn geval vaak de sleutel. Ik kan het allemaal niet leuk vinden wat er gebeurd, maar als ik weet dat ik er niets aan kan veranderen kan ik de situatie het beste accepteren en er het beste van maken.

Accept what is, let go of what, was and have faith in what will be..

Ik heb inmiddels geleerd dat drama de voeding is voor ons ego. Als je het idee hebt dat je onrecht wordt aangedaan of dat iemand je harde werk niet waardeert, of je voelt je op wat voor manier dan ook tekort gedaan dan begint het stemmetje in je hoofd.. “Zie je wel, ze begrijpen mij toch niet.” Dat is iets wat ik vaak dacht. Als je dat stemmetje niet meteen herkent als je ego wat opzoek is naar drama en het door het te herkennen meteen ontkracht, zal het alleen maar sterker worden. Als je het niet “ontmastkerd” en benoemd als ego maar in plaats daarvan ernaar gaat luisteren en je mee laat slepen met alle bijkomende emoties.. Dat beland je voor je het weet in een situatie waarin je soms dingen zegt of doet die je helemaal niet wil. (Been there, OMG) Je kan daar zoveel schade mee aanrichten dat het soms niet meer terug te draaien is. En het ergste van alles is vaak, dat als je weer gekalmeerd bent en “jezelf bent” je niet eens begrijpt waarom je zo hebt gereageerd.

So true..

Ik stond ver van mezelf af.. ik voelde gewoon dat dit niet was wie ik wilde zijn en wat bij mij past. Maar ik was bang. Bang om afgewezen te worden als ik mijn ware aard zou laten zien. Wat als mensen het niet zouden accepteren als ik bepaalde dingen niet meer deed.. Wat als niemand me meer aardig zou vinden? Nou, dat is dan maar zo dacht ik. Dan is dat blijkbaar mijn lot in dit leven. Ik wil mezelf kunnen zijn en me niet anders voor doen uit angst. Het is wat het is. En anders kan ik altijd nog emigreren naar een eenzame berg ergens ver weg. (Daar heb je mijn dramatische inslag weer even.)  🙂

De mening van anderen is niet meer dan de mening van anderen. Het is aan jou wat je ermee doet. Of niet.

En dat gevoel probeer ik nog steeds vast te houden. Het is echt niet altijd makkelijk.. Soms voel ik me toch stiekem nog wel is afgewezen, maar eigenlijk valt het over het algemeen heel erg mee. Ik heb echt het gevoel dat ik steeds mezelf ben zoals ik zou willen zijn. Ik ben niet perfect, verre van. En dat is oke! Ik heb in ieder geval het gevoel dat ik zoveel mogelijk puur en eerlijk leef. Op alle vlakken. En dat maakt me blij! Ik merk soms dat er bepaalde mensen uit mijn leven verdwijnen waar weer anderen voor terug komen, blijkbaar trek je aan wat je zelf ook uitstraalt. Dat is niet erg.. Sommige mensen wandelen even met je mee en anderen je hele leven. Ik geloof dat we in elkaar leven komen om van elkaar te kunnen leren. Hoe mooi is dat? Het enige wat je er voor hoeft te doen is ervoor open te staan, de rest gaat vanzelf. No more drama en daar door veel minder “pijn” Hhm, dan zou je toch bijna denken dat ik iets goed doe. :p jeej

Het is nooit te laat om eens echt eerlijk en kritisch naar jezelf te kijken. Je voelt vanzelf wel wanneer dat moment is. Misschien ben je er nog niet klaar voor, maar misschien is jouw moment wel eerder dan je denkt. Of misschien heb je dat moment allang gehad en herken je bepaalde dingen die ik schrijf. Laat je reactie achter als je dat wil, dat vindt ik hartstikke leuk!

Ik wens iedereen een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig, puur, leerzaam en eerlijk nieuwjaar toe!

En een (voor mij vegan) stoofperenoliebol 🙂

Liefs Sab♥

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *