Backpacken door Thailand met een koffer

Ik heb al sinds mijn 18e ( echt super kort geleden dus ) in mijn hoofd dat ik ooit naar Thailand wil, ik durfde alleen nooit.. Een paar jaar geleden kwam ik amper buiten Lelystad en had ik al heimwee tijdens een weekendje Terschelling. Ik had dus niet verwacht dat ik ooit op het punt zou komen dat ik het echt met heel mijn hart zo’n verre reis zou willen maken en het ook echt zou doen. Waarom Thailand? Dat weet ik niet precies.. Het werd tijd om dat uit te zoeken!

Dit was op koh paham

Vorig jaar (2017) besloot ik dat ik genoeg geld en genoeg moed gespaard had om dan nu ook echt te gaan. In eerste instantie, toen ik een redelijk heldhaftig momentje had, bedacht ik dat ik alleen zou gaan. In tweede instantie, bij nader inzien, toch maar niet. Toen mijn vriend Mil van mijn plannen hoorde en te kennen gaf dat hij ook al heel lang naar Thailand wilde leek dat me eerlijk gezegd veel gezelliger en misschien ook wel iets verstandiger in mijn geval. Ik ben soms wat onhandig en verstrooid (Mil noemt me onbevangen, dat klinkt minder beroerd dan onhandig en verstrooid) een reispartner is dus op zich geen overbodige luxe voor mij.

Thailand here we come!

En waarom zou ik eigenlijk alleen gaan? Om te bewijzen dat ik alleen durf te reizen? Om te laten zien dat ik het kan? Omdat zoveel anderen het doen? Uhm.. nee. Ik heb een super leuke vriend die heel graag mee wil.. Hoe leuk is het om samen de mooie momenten te ervaren? Veel gezelliger ook. Ik weet inmiddels dat ik heel goed alleen kan zijn, ik hoef mezelf niets meer te bewijzen.. Het was besloten. We gingen samen naar Thailand. Drie weken. In Januari 2018. Wat een spanning!

Dream big

Ik besloot de tickets naar Bangkok diezelfde week alvast maar te boeken, zodat we (ik) een stok achter de deur had(den.) Ik verdacht mezelf er namelijk van dat ik me misschien toch zou “bedenken”, pussy als ik kan zijn, of eigenlijk altijd wel was. Ik weet nog dat ik op enter drukte en de tickets definitief betaald en geboekt waren.. Ik kreeg een acute stress aanval en zat binnen 15 seconden op het toilet. (Sorry, not sorry.)

Maar goed, toen ik me realiseerde dat we echt zouden gaan en dat ik iets groots had gedaan voor mijn doen, way out of my comfort zone, werd het tijd om dingen te gaan voorbereiden en uit te zoeken. Spannend, leuk, maar ook dood eng. Avond na avond zat ik blogs te lezen onder andere op de super handige site van Tips Thailand, maakte screenshots met mijn telefoon van alles wat me belangrijk leek en maakte een soort schema van hoe de reis een beetje zou gaan verlopen. Mil was mega druk met werken en was bijna nooit vrij dus ik kreeg de vrije hand om onze reis te plannnen. De mensen die mij kennen weten dat plannen niet mijn sterkste kant is en schema’s maken ook niet. Ik deed mijn uiterste best om het overzicht een beetje te behouden en maakte een ouderwets handgeschreven reisplanner.

(super kansloos, i know) (nou en).  Ik besloot de eerste week alvast dingen te boeken en vast te leggen. Overnachtingen in hotels en Air B &B boeken, kaartjes voor de nachttrein kopen op een thaise site (omg), een overnight jungle tour regelen en een reis route uitstippelen. De overige twee weken besloten we vrij te laten om daar ter plekke te kunnen bedenken wat we zouden gaan doen. (Echt Sab? Ja echt..)

 

Goed, alles was geregeld. De in entingen waren gefixt en de belangrijke spullen gekocht. Nu was het afwachten.. De kerstperiode was druk met werken in de salon en gezellige familie dingen. Met oud jaar keken Mil en ik samen met Bo en Jaap naar het vuurwerk ..En toen was het ineens zover, 8 januari. Thailand here we come!

Ben je benieuwd hoe ik letterlijk met vallen en opstaan onze onvergetelijke reis door Thailand heb overleefd en beleefd? Dan kun je hier verder lezen. Het is (uiteraard) een uitgebreid stuk geworden dus ik heb het verdeeld in drie delen.. drie weken, drie blogs 🙂

Dit is het reisverslag van een super hark ( of twee ) in Thailand

Onze eerste week 

Dag 1:  Alles is ingepakt, de koffers staan klaar en mijn huisje is netjes voor Shaquilla, de oppas die hier drie weken komt wonen om voor Jaap en de vogels te zorgen. Ik ben opvallend rustig en ontspannen voor mijn doen, helemaal vergeleken een paar jaar geleden. Ondanks dat er in de familie wat zorgen zijn wat betreft gezondheid ect. besluit ik dat op aanraden van mijn moeder los te laten en vertrouwen te hebben dat alles goed komt met iedereen. We vliegen s’avonds om 22 uur en vertrekken om 18.00 uur van huis. Mijn vriendin Sas brengt ons weg, wat wel heel fijn is!

Op schiphol verloopt alles soepel en de vlucht gaat ook prima. We vliegen met Emirates en ik verbaas me over het enorme grote en luxe vliegtuig! Ik had altijd erg veel last van vliegangst maar het lukt me steeds beter om mijn angst los te laten. Ik merk dat ik anders denk.. Als het mijn tijd is dan merk ik dat vanzelf, en tot dat moment probeer ik me niet druk te maken. Angst is een illusie heb ik ergens gelezen..Die gedachte helpt me wel.

Charlies house in Bangkok

De overstap op Dubai gaat ook goed, alles wijst zich vanzelf en de totale reis van 14 uur valt me eerlijk gezegd best mee. We nemen een taxi vanaf het vliegveld naar ons hotel Charlies house pinklao in Bangkok. We zetten de koffers op de kamer en na een koude douche  wandelen we nog even door de straatjes.  Inmiddels is het elf uur s’avonds en gaan we moe slapen. S’nachts worden we wakker van een mega stortbui.. Het komt echt met bakken uit de lucht. Ik hoop dat het snel stopt!

Dag 2: Niet dus. Het regent gigantisch hard! Fantastisch. Nou ja, het is wat het is! We moeten vroeg vertrekken om voor het donker op onze volgende bestemming in de bush bush te zijn, dus we hijsen de koffers in een meegenomen vuilniszak (Soms heb ik echt super slimme momenten al zeg ik het zelf) voor de regen en trekken zelf een poncho aan. We rennen met de koffers door de stortbui naar een taxi plaats. We houden als ervaren reizigers de eerste de beste taxi aan terwijl er meerdere mensen staan te wachten. “Can you put on the meter sir?” (Op advies van alle tips voor Thailand) We scheuren naar het Southern bus station van Bangkok. Van daar uit nemen we voor een paar euro de lokale bus naar Kanchanaburi city.

 

 

 

 

 

 

We reizen tussen de locals wat echt super goedkoop en heel leuk is. Tijdens de rit komt er een oud vrouwtje de bus in met bananen bladeren gevuld met sticky rijst. We kopen er twee, best lekker! Na 2,5 uur komen we aan in Kanchanaburi en stappen we over op de bus naar Erawan local market. Ik heb twee overnachtingen geboekt op shanti farm. Midden in een national park en super basic! Ik had in het contact met de beheerder van de farm begrepen dat we op tijd daar moesten aankomen aangezien het erg vroeg en erg donker wordt daar! We worden vanaf de markt opgehaald door mr. Hey, de beheerder van de farm en we zijn een uur voor het donker wordt op de boerderij!

Onze bungalow is inderdaad echt super basic. Dat wisten we van te voren, maar het is wel even slikken. Wel gaaf zo midden in de natuur! Ik word al helemaal lek geprikt door de muggen vanaf het moment dat ik het vliegtuig uit ben gerold.. dus ik besluit dat de klamboe daar mijn beste vriend wordt. We eten super heerlijk bij mevrouw Wan penn en we duiken dan op tijd ons bed in.

De spin zit links, voor de duidelijkheid

 

 

 

 

 

 

 

 

De bungalow is gewoon open overal bij de ramen en het dak en hij staat tegen een enorme rots wand aan. Het toilet is ook overal open en er bivakkeert een grote spin naast de wc pot..(Mil vond het blijkbaar nodig om een foto van me te maken terwijl ik zit te..plassen. ) S’nachts krijgen we bezoek van een verdwaalde vleermuis in de bungalow, ik lig dood stil en besluit ondanks dat ik heel nodig moet plassen om het op te houden tot de volgende ochtend. No way dat ik die klamboe verlaat, Joost mag weten wat die spin allemaal uitspookt s’nachts en Mil slaapt als een blok dus die laat ik maar lekker liggen.

Ons huisje

Ik had verwacht dat het super stil zou zijn daar in de nacht, maar ik hoor echt van alles! Ik kom er al vrij snel achter dat er in Thailand een insect leeft met een identiteit crisis. Overdag houd hij zijn klep, maar s’nachts lijkt het wel een fluitketel.. Niet normaal. Hij heeft blijkbaar zijn hele familie uitgenodigd ter ere van ons bezoek. En ze hebben elkaar een hoop te vertellen. Wat een takke herrie! Oke Sab.. accepteer dat het geluid er is, stoor je er niet aan. Je bent in de natuur. Geniet ervan, wanneer maak je dit nou mee? Best jammer dat je zowat een gehoor beschadiging oploopt hier, maar dat mag de pret niet drukken. Uiteindelijk val ik moe in slaap.

Hier zijn we op niveau 7
Jane in the jungle..uhuh.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 3: We staan vroeg op en ontbijten met een bord Vegan Pad tai (Een heerlijk Thais gerecht) dan vertrekken we vroeg naar de Erawan watervallen om voor de drukte en hordes toeristen op het hoogste niveau te kunnen zijn,er zijn er namelijk 7. Het is best een klim, maar het is het meer dan waard!! We zijn bijna alleen daarboven afgezien van wat andere vroege vogels en we genieten intens van het magische uitzicht. We zwemmen in het heldere water onder de watervallen met de vissen die ondertussen aan je benen knabbelen. Wat is dit prachtig!! Ik heb echt het idee dat we in het paradijs zijn.. We genieten, maken mooie foto’s en blijven daar ongeveer een uurtje. We lopen op ons gemakje weer terug en genieten van de andere 6 niveaus. Echt een prachtige plek daar!

Real life fish spa
De rotsen zijn stroef dus je kunt er makkelijk tegenop klimmen.
Het is bijna te mooi om waar te zijn

 

 

 

 

 

 

 

Met ons entree bewijs voor de Erawan watervallen mogen we ook de Prathat cave bezoeken. Dat is 10 minuten lopen vanaf onze bungalow, dus we lunchen eerst weer uitgebreid voor maar omgerekend 2 euro per persoon. (Echt bizar goedkoop) Dan wandelen we richting de grot. Onderweg zie ik een smal zandweggetje omhoog lopen en wordt er als het ware naar toe getrokken. We komen uit bij een boerderijtje waar ze allerlei soorten groente en fruit verbouwen en waar hele aardige mensen wonen. Daar krijgen we verse aardbeien en papaya  aangeboden en genieten even van het adembenemende uitzicht van boven aan de berg neerkijkend op de vallei met uitzicht op de zee. Je zal er maar wonen♥

 

 

 

We vervolgen onze weg weer en lopen nog 5 minuutjes naar de grot. De grot bevind zich hoog in een berg en het is nog een hele klim om de trap op te komen. Mijn knieën en eigenlijk ook de rest van mijn lichaam vragen zich duidelijk af waar ik mee bezig denk te zijn vandaag. Eerst die hele waterval beklimmen en nu dit! Maar we lopen vrolijk verder, in de hoop dat we er bijna zijn. We zijn de enige bezoekers en de gids (die duidelijk zo stoned is als een garnaal) leidt ons rond. Aha..geweldig, dat wordt interessant.

De foto is een beetje vaag, maar dat was de gids ook dus vandaar.

Daar links is de ingang
omg

De klim is wel de moeite waard geweest! De grot is totaal donker en het enige licht wat we hadden kwam van de wazige gids met zijn olie lamp, dat had wel iets heel bijzonders. Af en toe deed hij het licht helemaal uit, dan stonden we in het donker in een enorme grot! Wat ik iets minder vond was dat hij aan het einde van de route pas vertelde dat er een soort grote harige insecten over de paden en de leuningen liepen, die ik dus inmiddels al minstens 6 keer per ongeluk had vast gepakt. Great. Mil heeft natuurlijk weer nergens last van.  In het kader van overwin je angsten heb ik tot nu toe een behoorlijk flitsend resultaat al zeg ik het zelf 🙂 En het mooiste van alles, ik leef nog.

 

 

 

 

Terug op de farm neem ik een kijkje in de provisorische maar geweldige buiten keuken van Wan Penn. We kletsen wat en de eigenaar van de farm vraagt of we het leuk vinden om de tarantula familie te zien die zich op het terrein bevindt. Uhm, nou leuk is een groot woord, maar ergens in mij is er toch wel een bepaalde interesse merk ik. Wat opvallend is, aangezien ik altijd als de dood ben geweest voor spinnen. Ik vraag waar ze ongeveer zitten want ik heb niet zoveel zin om na deze actieve klim dag nog heel ver te lopen. ” O niet ver hoor! Ze zitten achter jullie bungalow ” ………..

Het enige moment dat de klamboe open is geweest, was de dag van vertrek!

Omg.

Ik besluit deze informatie te verdringen en we gaan over tot de orde van de dag… Eten. Daar houd ik van, ik ben er ook heel goed in. Ik merk dat ik weer een beetje tot leven kom! We wandelen nog wat rond en zitten tot best laat met zijn allen bij het gezellige bonfire. Rook jaagt de muggen weg, dus ik zit zowat in het bonfire.. Morgen ochtend vertrekken we naar de andere kant van de berg. Daar gaan we even super de luxe bijkomen in hotel the float house river kwai 

Ik vond het een spannende maar vooral schitterende en bijzondere ervaring om op Shanti farm te verblijven. We hebben er van genoten en onze grenzen weer een beetje verlegd!

Het Bonfire s’avonds tussen alle dorre bladeren en midden in het bos. Dat kan daar gewoon allemaal, no worries..uhuh
Mil met mr Hey en Wan Penn

Dag 4: Na een laatste heerlijk ontbijt en afscheid genomen te hebben van de farm worden we door mr. Hey en Wan Penn (tegen behoorlijke betaling voor thaise begrippen, maar ja je moet wat in the middle of nowere) weg gebracht naar de pier waar de boot naar het hotel vertrekt. We rijden een beetje een vaag weggetje op gevolgd door veel steile en hoge bochten en mr. Hey heeft duidelijk wat moeite met de alles behalve platte route. Hij is niet de enige, ik doe achterin onopvallend verschillende schietgebedjes in diverse talen en spring dolblij de auto uit als we op het parkeer terrein aankomen. Mijn blijdschap verdwijnt overigens net zo snel weer als mr. Hey gedag zwaait en met een rotvaart weg scheurt ons verbouwereerd achterlatend op de parkeerplaats. Ik krijg meteen de zenuwen en vraag me af waar we terecht zijn gekomen. Volgens Mil heeft mr. Hey ons naar de pier gebracht waar de boot vertrekt en moeten we een levensgevaarlijk trappetje af om daar te komen. Top. Maar echt.. Top.

De pier
Je ziet duidelijk wie het meest fotogeniek is

Met gevaar voor eigen leven strompelen we de trap af met de koffers.. Beneden aangekomen zien we inderdaad een soort pier maar iedereen kijkt ons daar wat vragend aan. We zijn waarschijnlijk de allereerste toeristen die ze ooit hebben gezien, althans dat gevoel krijg ik in ieder geval, maar na wat minimale communicatie blijkt dat we moeten wachten. Er komt vanzelf een boot. Aha.. lekker duidelijk. Ik moet heel erg wennen aan het feit dat je in Thailand blijkbaar nooit precies weet waar je aan toe bent (eigenlijk weet niemand dat) wat betreft vertrek tijden. Ik moet die controlfreak achtige neigingkjes echt duidelijk los laten, want het gaat hier gewoon heel anders dan in Nederland. Dat kost me enige moeite, maar met uitzicht op de prachtige rivier en in mijn achterhoofd de zin “heb vertrouwen, alles komt goed” raap ik mijn positieve moed weer bij elkaar en geniet van het moment. Na ongeveer een half uurtje komt er een longtail boot aan varen en die brengt ons inderdaad naar het drijvende hotel.

Het hotel ligt aan rivier de Kwai, midden in een prachtige omgeving. Zodra we het hotel in de verte zien, worden we helemaal enthousiast. Het ziet er geweldig uit! We hebben een prachtige kamer, echt super de luxe en we komen helemaal tot rust. 

 


Wat een luxe! Wanneer maak je dat nou mee!
De (warme) douche is gewoon in de buitenlucht

 

 

 

 

Er heerst zoveel rust hier, daar kan ik zo ontzettend van genieten! We wandelen in de prachtige omgeving, ik breek natuurlijk weer bijna m’n nek over een stuk steen en Mil verbaasd zich voor de zoveelste keer over mijn lompheid. We wandelen naar een “geheime” bananen plantage en komen ook nog bij een grot terecht.

Ook deze keer moeten we een heel stuk omhoog klimmen maar daar draaien we onze hand nu natuurlijk niet meer voor om! Boven aangekomen blijkt er geen gids te zijn, het is een route die je zelf moet lopen en er is een soort provisorische verlichting aangebracht. De route gaat ongeveer 300 meter diep de grot in. Er wordt nog even gewaarschuwd dat er erg weinig zuurstof is in de grot en mocht de stroom uitvallen, blijf dan vooral waar je bent. Hulp is onderweg. Uhuh.

Het eindpunt van de route, daar achter was nog veel meer, maar daar kon je niet komen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik geloof dat we het allebei even spannend vonden maar het niet lieten blijken in eerste instantie. We zijn de grot in geweest en hebben de hele route gelopen. Het was erg mooi en ook wel bijzonder omdat je weet dat er verder niemand is. Dat maakte het ook wel erg spannend en toen ik merkte dat er op bepaalde delen waar we liepen een soort hol gevoel onder mijn voeten zat.. werd het de hoogste tijd om de grot te verlaten. (Waarschijnlijk zitten er nog veel meer enorme “kamers” in de grot, onder onze voeten.)

Er bevindt zich ook een tempel in de grot, er hangt een mysterieuze sfeer.. Heel apart.

We zijn soort van opgelucht dat we weer heelhuids buiten staan en wandelen verder, we komen nog een heel schattig dorpje tegen waar iedereen volkomen gelukkig lijkt met het bamboo hutje waar ze in wonen en de minimale bezittingen. Hier kunnen we nog wat van leren! Ik geniet volop!

 

 

 

 

We wandelen op de terug weg langs een klein strandje waar een hutje staat. Ineens zie ik een super gestreste eekhoorn met een duidelijk dwang neurose, opgesloten in een klein kooitje.. IK KAN DAAR ERG SLECHT TEGEN.

Mil probeert me vriendelijk doch dwingend weg te voeren bij het kooitje.. Ik signaleer dat er een enorm hang slot op zit.. De eigenaar van het hutje kijkt me inmiddels wat wantrouwend aan en ik overweeg om een kokosnoot naar zijn hoofd te gooien.

Een kleine toelichting is misschien op zijn plaats. Waar ik over het algemeen inmiddels een behoorlijk beheerst persoon ben, wil dat als het op dierenleed aankomt nog wel eens een beetje … mislukken. Ik vind het gewoon zo ontzettend moeilijk om een in het wild gevangen eekhoorn, die duidelijk dood ongelukkig is.. In z’n eentje in een super klein vies kooitje te zien zitten. Ik heb zelf ook vogels. Ik kan inmiddels wel zeggen dat ik er niet achter sta dat dieren in een kooi zitten en in gevangenschap leven. Ik zou het nu anders doen, en geen vogels meer kopen. Maar ik heb ze nu, en ik zal ze zo goed mogelijk verzorgen. Maar goed ik dwaal af… terug naar de onfortuinlijke eekhoorn.

Ik probeer het verdrietige tafereel los te laten en we wandelen terug naar het hotel. S’middags besluit ik, geïnspireerd door onze Amerikaanse buurman om met een reddingsvest aan van ons steigertje af te springen en me met de sterke stroming mee te laten voeren naar het einde van de steiger van het hotel. Super leuk!

Belangrijk is wel dat je je aan het einde op tijd vast grijpt aan de steiger, anders ben je voorlopig niet terug in het hotel. Mil waagt ook een poging en we drijven tot drie keer toe vrolijk langs alle hutjes.

We eten heerlijk en gaan op tijd slapen, in Thailand is het om 18.30 al donker en er is niet veel te doen verder. We zijn ook best wel moe van alle indrukken tot nu toe! Ik overweeg nog heel even om mezelf s’nachts van de pier af te werpen en naar het strandje te drijven waar de eekhoorn zit om hem in het holst van de nacht te bevrijden. Mil vind dit geen goed idee en ik bij nader inzien ook niet. Je weet nooit wat die man zal doen als hij me betrapt.. Ik moet leren accepteren dat ik niet al het leed op mijn schouders kan dragen, geloof me ik heb het geprobeerd.. Letigo Sab..Je kan het. (Ik hoop dat die meneer in zijn volgende leven terug komt als eekhoorn.)

Dag 5: We worden uitgerust wakker, wat een idyllisch plekje is dit zeg! Bij ieder bootje wat voorbij vaart schommelt ons huisje een beetje heen en weer. Het kabbelende water klinkt ook erg rustgevend, echt leuk! Na het ontbijt besluiten we op tijd te vertrekken. We hebben een kaartje voor de nacht trein die om 19.37 vertrekt van uit Ratchaburi naar Surat thani.

We nemen vanaf de pier een taxi naar de main road en wachten daar op goed geluk op de bus naar Kanchanaburi city. Een behoorlijke forse monnik, die ongegeneerd knetterende scheten laat, verzekerd ons dat de bus hier op een goed moment voorbij zal komen. Afwachten dus.. Ik verbaas me een beetje over zijn vrije manier van ontluchten, maar vind het eigenlijk ook wel weer grappig. Ik zit in ieder geval eerste rang… top.

Mil staat op veilige afstand van de knetterende monnik

De bus reis duurt een uurtje en kost 50 bath pp ( 1,25 ongeveer) Mil moet de hele weg bij de koffers staan omdat de bussen rijden met de deur open. Het scheelde niet veel of we waren de koffers onderweg verloren! Dat zou toch best jammer zijn.

Aangekomen in Kanchanaburi city horen we dat de bus naar Ratachaburi over 40 min  vertrekt en plaatsen we de koffers bij het toeristen info punt onder het toeziend oog van 4 thaise meisjes. Ik vind het redelijk spannend om al onze spullen daar achter te laten, maar volgens Mil kan het. In het kader van los laten loop ik vrolijk met hem mee en geniet in ieder geval van het feit dat we de koffers nu niet mee hoeven sleuren door de warmte. De gedachte dat we ze misschien helemaal niet meer terug zullen zien probeer ik te negeren.

We wandelen door het centrum, eten heerlijke loempia’s voor 10 bath en allerlei andere lekkere dingen. Wonderbaarlijk genoeg staan onze koffers nog op dezelfde plek, weliswaar onbemand, want van de meisjes ontbreekt ieder spoor.. Maar dat mag de pret niet drukken. De bus vertrekt zowaar op tijd en we rijden in 3 uur naar Ratchaburi. De bus stopt nog ergens om te tanken en een onaangekondigde pauze te houden van een half uur. Dat is allemaal heel normaal hier! Onderweg stapt er weer een oud dametje in die met rijst gevulde bananen bladeren verkoopt, super lekker!

Op het eindpunt van onze bus nemen we de tuktuk naar het treinstation van Ratchaburi, ongeveer 2 km verder. Daar halen we de trein tickets op die ik thuis online heb geboekt via www.thairailwayticket.com

We hebben nog 2,5 uur de tijd voor dat de trein komt, dus we laten tegen betaling (40 bath) de koffers dit keer achter op het trein station en gaan Ratchaburi verkennen. We vermaken ons prima, al is het geen plek waar we perse langer dan 2,5 uur zouden willen blijven. We eten wat bij een straat tentje en gaan dan terug naar het station.

WELTERUSTEN!

De trein komt ongeveer 40 min. te laat aankakken, maar het hele instap proces gaat erg snel. Je wordt zowat met koffer en al de trein in gesleurd en voor we het door hebben zijn we weer onderweg. Sterker nog, voor ik het weet lig ik al in bed, want de trein stoelen zijn al omgebouwd tot bedjes. Iedereen is stil, de gordijnen zijn dicht en we besluiten dat het prima is om ook gewoon te gaan liggen. Mil heeft een upper bed en ik een lower bed, de lower bedjes zijn aanzienlijk groter en hebben een raam. Ik bof dus dat ik onder mag, hihi.

We komen mega vroeg aan in Suratthani, ik heb nog geen idee hoe we van daar naar onze volgende bestemming Kao sok komen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat wel gaat lukken. Nou dat klopt, we zijn de trein nog niet uit of we worden zowat bij onze lurven gegrepen en naar het eerste beste restaurantje gelokt. We zien dat zo’n beetje iedereen die is uitgestapt daar heen loopt en als twee vermoeide volgzame schaapjes sluiten we braaf aan. We betalen 500 bath voor de transfer met een mini van naar Kao sok. Het enige nadeel is dat het busje pas om half 8 ( S’morgens) vertrekt. Het is nu 4.30 uur dus we hebben genoeg tijd om heerlijk vermoeid om een plastic stoeltje te hangen in het niet zo frisse restaurantje. Ik zie dat er een joekel van een kakkerlak langs mijn voet loopt, maar ik ben te moe om er iets van te vinden. Uiteindelijk vertrekt het busje om 8 uur en rijden we binnen 1,5 uur naar Khao sok. Daar worden we afgezet bij het Rock en Three house, onze volgende bestemming! Omg wat is het hier mooi!

Dit is het uitzicht vanaf ons balkon
Het rechter huisje is van ons

We zijn totaal onder de indruk van deze mooie plek! We hebben eigenlijk een laag huisje, maar ik zie de huisjes helemaal boven tegen de berg aan en vraag of we daar mogen slapen, dat mag! Ik vergeet voor het gemak even dat ik hoogte vrees heb, dat zal allemaal wel los lopen denk ik nog. Tot dat we naar de kamer lopen. Hoger en hoger de ene trap na de andere trap.. Sheize. Ik sta te trillen op mijn benen, maar ja.. Ik zal toch naar boven moeten. Ik moest en zou een hoge kamer hebben, ik snap zelf ook wel dat het super kansloos is als ik met hangende pootjes weer om een lage kamer ga vragen. Ik verman mezelf, kom op Sab lopen. Voetje voor voetje. Mil vindt het allemaal reuze grappig, hij is de enige.

Na enige tijd is het me gelukt om boven te komen en ik hoop dat het dan allemaal wat minder eng is, maar helaas. Het huisje beweegt een beetje, dat is ook niet zo gek op zo’n hoogte, Mil voelt het ook. Ik probeer het allemaal maar weer te accepteren en na ongeveer een half uur lukt het me om “normaal” te lopen. We besluiten om even de omgeving te gaan verkennen (ik moet dus weer naar beneden) en komen in een gezellig stadje terecht, waar we wat kleding kopen voor Mil.  ( Je leest het goed, Mil koopt kleding ik niet.) Er zit ook een Vegan restaurant!! Hoe blij kan je zijn!

 

 

 

 

 

Mil met z’n geliefde mango smoothie

We genieten van het lekkere eten en van de verse fruit smoothies, watermeloen, mango, kokos, banaan, stuk voor stuk onwijs lekker!  Na het lunchen wil ik nog even een wandeling maken door de mooie natuur van Thailand. Mil heeft last van zijn knie dus die gaat terug naar ons boomhuis. Hij ziet het niet echt zitten dat ik alleen aan de wandel ga, maar ik ben niet om te praten en overtuig hem ervan dat ik het wel overleef. Ik ben zo blij dat ik ben gegaan! Ik had al een zand weggetje zien liggen en ik had het gevoel dat het daar heel mooi was.

Ik wandel het weggetje af en kom een wat oudere Australier tegen die ook op ontdekking tocht is, zijn vrouw heeft ook last van haar knie, dus hij wandelt ook alleen. Ik voel dat hij wel te vertrouwen is dus we wandelen samen verder. We komen uit bij een enorme rots en er ligt een soort verlaten smal paadje wat door de jungle leidt, we zijn allebei razend benieuwd waar het naar toe gaat en we lopen verder. Ik wordt iedere seconde ongeveer tien keer geprikt door muggen die mijn anti muggenspul blijkbaar erg aantrekkelijk vinden.

We steken een stroompje over, lopen tussen rotswanden door en zien een ruine van een oude tempel. Het pad komt uit op een prachtige rots aan het water, waarvan John, mijn metgezel weet te vertellen dat het een apen wasplaats is! Het is zo mooi, ik heb hier onder behoorlijk wat foto ’s geplaatst om een zo goed mogelijk beeld te geven van dit spannende mini avontuur!


Er hangt een hele bijzondere sfeer hier, ik geniet er even van en probeer alles in mijn hoofd op te slaan! Dit is echt een hele mooie plek♥

Na een half uurtje lopen we weer terug en als ik de klim naar de kamer heb overleefd, vertel ik Mil enthousiast over mijn avontuur. Hij is iets minder enthousiast want hij was bang dat ik niet meer terug kwam, of dat ik zou verdwalen ofzo.. Maar ik ben er weer!

Twee aapjes

S’middags zien we ineens een aap op het bakon en later een hele kudde apen die over de daken van de huisjes springen en opzoek zijn naar eten. Echt gaaf om te zien! Ze zijn wel erg brutaal! We zijn getuige van enige gewenste en ongewenste intimiteiten onderling en verbazen ons over de niet ” monogame opvattingen” binnen de roedel. Het lijkt ineens wel heel erg aannemelijk dat wij mensen afstammen van de apen, geeen idee hoe ik daar ineens bij kom. 🙂

Later op de dag eten we nog een keer bij hetzelfde vegan restaurantje en gaan we op tijd weer terug naar ons boomhuis. Ik begin een beetje te wennen aan de hoogte gelukkig. Op de kamer blijkt dat de mieren hun weg gevonden hebben naar onze koffers, wat best jammer is.. Gelukkig komen we er redelijk op tijd achter en een uur later als de koffers mier vrij en dicht zijn kunnen we lekker gaan slapen. Morgen vroeg op, want dan gaan we een tweedaagse jungle tour doen!

Hoeveel lol kun je hebben
We hadden een gezellig groepje!

Dag 6: We worden heel vroeg opgehaald door een busje van river side cottages, ons volgende hotel. Daar laten we de koffers achter en vertrekken we direct met een mini busje naar het Kao Sok nationaal park, waar we een tweedaagse “jungle tour” gaan doen. We merken vrij snel dat onze gids Djah djah een beetje een vreemde vogel is, maar wel heel erg vermakelijk. Hij is een beetje een combinatie van meerdere mensen die we kennen (ik noem geen namen) en dat maakt de situatie nogal hilarisch voor mij en Mil. We rijden met een groepje van 10 personen waaronder 8 Nederlanders (verassend!) naar de pier waar de longtail boot vertrekt en dan begint de tocht langs de meest prachtige plekjes over het meer.

 

 

 

 

 

De beelden spreken voor zich of niet? Dat ik dit mag meemaken! Zo mooi.. We komen ook apen tegen die zich aan het wassen zijn, daar stoppen we even en maken wat foto’s. Dan varen we naar een grot in een rots op het water, waar we ook de door Djah djah meegenomen lunch op eten.

 

 

We klimmen naar binnen en Djah djah laat ons een deel van de grot zien. Hij vermeld er ook nog even bij dat er veel (giftige) spinnen zitten, en nog geen tien seconden later HEEFT HIJ ER 1 OP ZIJN HAND, dat is de niet giftige variant, stelt hij ons gerust, nou hij liever dan ik.. We zien ook een hoop vleermuizen en na een hoop foto’s en onze lunch vertrekken we bij de grot. We varen binnen ongeveer 30 minuten naar de bamboo hutjes op het water waar we vannacht zullen slapen. 

We hebben een heerlijke middag! We zwemmen in het meer, doen een door Djah djah zelfbedacht evenwicht spelletje op een drijvende bamboo stok waarbij het ego van de aanwezige mannen duidelijk de boventoon voert en we gaan samen varen met de kano. We peddelen er driftig op los en het gaat wonderbaarlijk goed, als we bijna terug naar Bangkok zijn gepeddeld besluiten we maar terug te gaan. 

Het is een bijzondere ervaring om midden in een natuur reservaat in Thailand in een drijvend hutje op een meer te zitten, ik geniet er echt enorm van! Als het begint te schemeren gaan we op “expeditie” met de longtailboot. Volgens Djah djah is dit het ultieme moment om wilde dieren te spotten. Het enige wilde dier wat ik tot nu toe gespot heb is Mil.

Tijdens onze expeditie komen we, ondanks de diverse, zeer intrigerende lokroepen van Djah djah, niet verder dan een wild zwijn. Ach, wat maakt het uit.. Ik begrijp die dieren maar al te goed, overal ter wereld waar ze zicht te dicht bij de mens begeven kost het hen hun leven. Lekker wegblijven dus, slim bekeken! Net op het moment dat ik me bedenk hoe stil het hier is, (op de momenten dat Djah djah zijn klep houdt tenminste) ontdek ik tot mijn spijt dat de het fluitketel insect ook hier zijn kabaal ter gehore brengt, wederom met zijn hele familie.. He gezellig..

S’avonds eten we gezellig met z’n allen en na het eten wordt ik verrast door Mil alvast voor mijn verjaardag (de dag erna wordt ik jarig) met een pannekoeken fruit taart en muziek, Djah djah zingt een behoorlijk vals maar oprecht verjaardagslied zichzelf begeleidend op zijn gitaar. Iedereen zingt voor me en ik voel me super jarig hier op deze bijzondere plek♥ We hebben ontzettend veel lol, we lachen, zingen en doen vage raadsels en onzin spelletjes. 

Na een gezellige avond afgesloten met een levendige en vermakelijke doch mislukte intimidatie poging van Djah djah jegens Mil, gaan we terug naar ons hutje en kletsen nog even na op ons niet al te frisse matrasje. ( Ik verban allerlei gedachten over de staat van dit matrasje) Het feit dat de mieren over me heen lopen negeer ik vakkundig en ik lach met Mil om de gekko’s die boven ons hoofd op ons plafond hun avond maaltijd in de vorm van muggen bij elkaar scharrelen en naar binnen werken. Super grappig! Moe val ik in slaap, morgen word ik jarig wakker op de mooiste plek die ik kan bedenken..♥ Wat een bofkont ben ik.

Dag 7: 16 januari  Ik ben redelijk vroeg wakker, want we hebben afgesproken dat we vroeg op ochtend expeditie gaan. Ik loop ons hutje uit en kijk vol bewondering naar de ochtend nevel op het meer. Ineens besef ik dat ik jarig ben vandaag, 34 jaar! En dat mag ik hier vieren, wat een mooi kadoo! 

Mil knuffelt me voor mijn verjaardag en we lopen samen richting de boot. Tijdens de ochtend expeditie zien we niet veel meer dan een paar vogels en een soort koe.. Maar het maakt me helemaal niets uit, de natuur is zo prachtig hier.. en de stilte is zo intens.. Dat is al een genot op zich. Bij terugkomst ontbijten we gezamelijk, Ik vind het zo attent dan onze gids de hele tijd een vegan maaltijd voor me regelt, dat is echt fijn!

Dan is het tijd om te vertrekken, we maken op de terug weg naar de pier een tussenstop voor onze “jungle hike” Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het leuk vindt maar niet echt een hike.. We klimmen inderdaad een stuk de berg op en zien mooie bomen en planten, maar ik vond onze klim bij de Erawan watervallen spectaculairder.. (we raken een beetje verwent!)

 

 

Het is al met al een prachtige wandeling en we genieten er enorm van. Als we terug zijn bij de boot varen we naar de pier waar onze tour begon en krijgen we nog een lunch. Dan zit het erop en worden we door het mini busje terug gebracht.

Wij laten ons afzetten bij de Sonchana farm, dat is op de route terug. Daar hebben we afgesproken om opvang olifant Somboon te bezoeken. We worden opgehaald door een aardige jongen, we kunnen achterin de terrein wagen ( zo gaat dat vaak in Thailand ) meerijden naar de farm.

We komen aan op een prachtige plek met heel veel mooie bloemen. Ik zie wat mensen om olifant Somboon heen staan als we voorbij lopen.. Ik had eigenlijk een beetje het idee dat er maar één “toeristen” bezoek per dag gepland stond, maar kennelijk had ik het mis. We horen dat ons bezoek een half uurtje later kan beginnen en tot die tijd laat de jongen ons het prachtige terrein zien. Er zijn twee dames bezig in een buitenkeuken om een kook cursus voor de andere toeristen voor te bereiden. De jongen vertelt over de rubber bomen en de palmolie die ze verbouwen, en dat ze maar 3 bath, dat is ongeveer 2 cent, per kilo krijgen.. Belachelijk…

 

 

 

 

 

 

 

Hij laat ons een prachtig vieuwpoint zien, boven op een berg. Het is een hele klim en hij moet lachen om mijn trage gedoe. Hij moest is weten hoe ik mijn best doe om zo normaal mogelijk in een redelijk tempo die berg te beklimmen, maar goed..

 

Dan is het tijd om naar Somboon te gaan, ik vind het super spannend! Ik heb nog nooit een olifant van zo dichtbij gezien en al helemaal niet aangeraakt. Somboon is super vriendelijk en heel erg rustig. Ik probeer een beetje aan te voelen hoe hij zich voelt maar ik krijg er een vreemd gevoel bij.. Het lijkt alsof hij een beetje verdrietig is. Ik leg het gevoel naast me neer en we beginnen met het klaarmaken van het eten van Somboon.

Dan is het tijd om hem te voeren, de oudere broer van de jongen die ons heeft opgehaald heeft de leiding over Somboon en het bezoek. Het hele verhaal komt erg ingestudeerd en geforceerd over op mij.. Het is duidelijk dat hij dit elke dag drie keer per dag doet.. Ook Somboon komt een beetje over als een robot olifant, hij weet precies wat hij moet doen. We voeren hem met de hand, het is bijzonder om te zien hoe hij het voedsel aanpakt met zijn slurf. Ik merk dat hij een beetje snotterig is, volgens de oudere broer is zijn weerstand al een tijdje niet goed.

Een groot deel van het eten wat Somboon krijgt wordt op de farm verbouwd, dat is slim!

 

 

 

 

 

Hij geniet duidelijk van zijn maaltijd maar hij lijkt onverzadigbaar! Als alles op is planten we een bamboo scheut met onze naam erbij. Dat doen alle toeristen zodat er genoeg bamboo blijft groeien voor Somboon om te eten, slim en leuk bedacht vind ik.

Dan wordt ons gevraagd om vast vooruit te lopen naar de bad plaats. Ik vraag me af waarom wij eerst moeten lopen… Ik kijk af en toe achterom en zie dat de broer Somboon een beetje opjaagt. Ik weet niet wat ik er allemaal van moet vinden. Bij de badplaats gaat Somboon het water in.. en wij ook! Ik vind het wel spannend allemaal. We mogen hem wassen en stevig scrubben met een halve kokosnoot, hij lijkt het prima te vinden. Dan zegt de broer dat we op zijn rug kunnen gaan zitten, ik twijfel maar doe het toch. Somboon spuit ons nat met zijn slurf, het gaat wel allemaal op commando, dus echt spontaan is het niet.. Ik klim er snel weer af, ondertussen zie ik dat de broer een enorme hoop stront weg gooit. Tja… Lekker zo’n poep modder badje!

Het zoontje van de oudste broer helpt mee

Mil vind het ook leuk, maar we geven na ongeveer een kwartiertje aan dat het voor ons wel genoeg is. ( en voor Somboon volgens mij ook ) We kunnen ons koud af douchen en ik stel nog wat vragen.. Ik vraag of hij Somboon wel eens pijn doet. Hij zegt dat dat soms wel nodig is, omdat het belangrijk is dat hij duidelijk de baas is over Somboon. Als hij aggressief wordt of boos, dan is hij in staat om iemand te doden of om veel schade aan te richten. Ik vraag ook of hij Altijd los loopt zoals nu.. Helaas moet hij s’nachts vast staan, omdat hij anders weg loopt en de boerderijen in de buurt beschadigd. En waarom is hij alleen? Waarom heeft hij geen soortgenoot bij zich? Daar krijg ik geen duidelijk antwoord op..

Ik heb gemengde gevoelens. Ik ben ervan overtuigd dat deze mensen hun best doen en het goed voor hebben met Somboon, maar ik denk ook dat ze best wel gericht zijn op het toerisme en het verdienen van geld via Somboon.. Ik vraag me af of hij het allemaal zo leuk vindt.. Maar ja, het is in ieder geval beter dan de olifanten actieviteiten waar ze bereden worden en veel pijn gedaan worden met stokken met scherpe punten eraan. Ik heb dit nu een keer meegemaakt, maar ik zal dit nooit meer doen. Ik zal het eerlijk gezegd ook niet zo snel iemand aanraden. Er zijn meerdere olifanten “opvang” centra in Thailand, maar ik denk dat het niet overal in de haak is.. Jammer genoeg.

Dag lieve Somboon, pas goed op jezelf
De terugweg na zijn badder sessie

We betalen 1200 baht p.p en worden terug gebracht achter in de jeep naar ons hotel. We hebben een soort jungle hotel aan een rivier, ons huisje ligt midden in een bos.

 

 

 

 

 

Het is iets verder bij het centrum en ons inmiddels favo vegan restaurantje vandaan, maar er gaat een taxi service een paar keer per dag. Nou ja service.. We worden letterlijk tussen de koffers en andere passagiers in de laadklep gepropt en we scheuren met een noodvaart over de weg. In het kader face your fears heb ik weer de nodige praktijk ervaring vandaag..

We vieren mijn verjaardag nog maar weer eens een keer bij het vegan restaurant, waar Mil met eigen meegebrachte happy birthday kaarsjes eem toetje voor me heeft geregeld. Er wordt weer voor me gezongen! Hoe jarig kun je je voelen!

 

 

 

 

 

 

We scheuren met een noodvaart in het donker terug achterin de jeep van het hotel, het blijft een aparte ervaring..

Bij de receptie vangen we een tirade op van een Franse vrouw, boos en geëmotioneerd vertelt ze dat er de hele nacht ratten door de kamer en over de spullen hebben gelopen. De mensen van de receptie reageren niet of nauwelijks.. Blijkbaar is dat heel gebruikelijk hier. Tja, we zitten aan een rivier en midden in de jungle.. ik denk dat je daar ook niet heel veel aan kunt doen..

Ik kan me er nu nog niet druk over maken, we zien het wel vannacht.. We houden de koffers na de mieren invasie sowieso dicht, en ik kom, as usual, niet onder de klamboe vandaan tot dat het licht is!

Ieder z’n ding

Na een lange maar heerlijke (verjaar)dag duiken we onder (Mil naast) de klamboe midden in ons boshuisje.

Dit was onze eerste week in Thailand! Benieuwd naar week twee en drie!? Geloof me.. we hebben bijzonder (vreemde) dingen meegemaakt. Binnenkort staan ze online  🙂 En laat vooral een reactie achter, dat vindt ik super leuk!

Als je op de hoogte wil blijven van mijn nieuwe berichten kun je me volgen op facebook 🙂

Liefs Sab♥

10 gedachten over “Backpacken door Thailand met een koffer”

  1. Wat een ontzettend leuk en boeiend verhaal. Ik heb het heerlijk in de zon zitten lezen. Doet mij weer terug denken aan onze reis naar Mexico en China. Super, ben benieuwd naar de rest. In ieder geval tot donderdag. 💋

    1. Dank je wel! leuk om te horen 🙂 Nou deel twee en drie zijn ook echt best hilarisch.. De dingen die we hebben meegemaakt! Ja heerlijk weer is het he?! Ik zie je donderdag! xx

  2. Fantastisch om te lezen. Ik zou er zo (weer) heen willen. De rust, de prachtige natuur, het heerlijke eten…………… Geweldig.
    Mam xx

  3. Wat een leuk verhaal, ik ben benieuwd naar de rest! Die vriend van jou klinkt wel als een hele leuke,knappe,intelligente gozer

  4. geweldig verhaal, leuk en onderhoudend geschreven. Ik kan haast niet wachten op het vervolg van je belevenissen. Ik moet maar gauw een afspraak maken met mijn kapster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *