Ik wil nooooit meer een vaste relatie! Of toch wel?

“Ik ben er klaar mee. Ik blijf wel gewoon lekker voor altijd alleen. Nu ik dat eindelijk oprecht weet te waarderen en me uitstekend red in mijn uppie met m’n diertjes in mijn lieve huis.”

Jaap en de dames. Bo woonde hier toen nog niet.

Dat dacht ik, echt.. tot dat iemand, ik noem geen namen. Oke Milaino. Daar vorig jaar op zeer creatieve wijze verandering in wist te brengen.

Na een paar (jaren) lange relaties, die leuk begonnen, ook vaak leuk bleven, soms ook heel pijnlijk werden, maar errug leerzaam waren en uiteindelijk geen standhielden. En een soort “drama knipperlicht iets” met iemand die niet voor mij bestemd was. (En ik niet voor hem).. Besloot ik om het alleen zijn, wat ik tot dusver absoluut niet kon, mezelf eigen te maken.

Dat begon op een eenzame oudejaarsavond, een paar jaar geleden. Het was me een paar dagen daarvoor op een vervelende manier, pijnlijk duidelijk geworden dat er een definitief einde was gekomen aan een intense relatie. Ik was echt een soort van verslaafd aan die persoon. Wat natuurlijk niet gezond is, dat bleek ook wel, want de relatie hield geen stand. Maar goed, je kan je misschien voorstellen dat ik me behoorlijk miserabel voelde. Ik had al niet zoveel met oudejaarsavond door “verontrustende gebeurtenissen” uit een vorige relatie, ook op een oudejaarsavond, maar nu wist ik het zeker. A Mijn leven was voorbij en B Ik ging nooit meer oudejaarsavond vieren. NOOIT MEER.

Dat gezegd hebbende, besloot ik om de avond in mijn eentje thuis door te brengen met mijn dieren. Ik was gewoon zo intens verdrietig maar ik wilde niemand vermoeien met mijn gehuil en ik kon het thuis ongestoord laten stromen. Dus ik zat met mijn stoof-peren-oliebol en mijn boek verslaafd aan liefde (en met Jaap, mijn kat) op de bank. Toen het twaalf uur was hebben Jaap en ik samen boven in de salon naar het vuurwerk gekeken.( Ik huilend) (Jaap was blij, hij is gek op vuurwerk. Niemand weet waarom.)

Dit is echt een foto van die bewuste avond. Jaap kwam me troosten.

Het was een van de verdrietigste avonden die ik me kan herinneren, maar gek genoeg had ik hem niet willen missen. Het was namelijk het begin van een heel nieuw en ontzettend fijn en belangrijk hoofdstuk in mijn leven. Ik leerde om gelukkig alleen te kunnen zijn.

Dat ging niet heel snel uiteraard. Daar gingen maanden overheen.. Maar ik werd steeds een beetje dapperder. Waar ik vroeger niet eens de hond uit durfde te laten als het donker werd, stond ik nu bij t minste of geringste als vrouw des huizes, die haar fort bewaakt, bij de voordeur als ik iets verdachts hoorde. Één keer vloog ik zelfs vol strijdlust naar buiten, gewapend met een paraplu. Dat was dan net weer een beetje teveel van het goede, dus ik besloot dan ook om dat niet meer te doen.

Ik ving alle spinnen zelf en zette ze weer netjes buiten. Ik bracht zelf de container buiten in t’ donker naar de weg en ik liep ook gewoon in het donker naar beneden s’nachts als ik dorst had. Met het lied I’m a survivor van Beyonce in m’n hoofd. Het was een bijzondere tijd. Mijn zelfvertrouwen groeide met de dag en ik voelde steeds vaker een soort rust in mijn leven komen. Eindelijk.

Ik geloof nu dat ieder bang eendje kan opbloeien tot een trotse zwaan

Dat was dus ongeveer het moment dat ik bedacht had dat dit leven eigenlijk wel prima was zo. Waar ik voorheen nooit de deur uit durfde, besloot ik om mijn angsten te overwinnen. Auto rijden deed ik nooit in het donker, maar ik ging het nu doen. Anders kom ik nergens dacht ik..Ik had een druk sociaal leven, ik ging dansen in o.a Brussel en Parijs. En ik deed leuke dingen. Ik ben geen type voor allerlei-losvaste-friends-with-benefits -dingen.. Dus ik besloot op dat moment dat ik als een soort van selfmade-non mijn leven zou leiden en uiteindelijk van pure ouderdom, manloos maar intens gelukkig met mezelf, zou sterven.

Met Naomi tijdens een kizz (kizomba) weekend in Parijs

Nou dat ging dus niet gebeuren. Het hele plan was sowieso niet zo waterdicht als ik zelf dacht. Er was namelijk toch ergens diep van binnen een vreemd gevoel ontstaan.. Het leek een soort.. verlangen naar een maatje in mijn leven. Ik probeerde dat gevoeld weliswaar vakkundig te negeren en praatte mezelf aan dat het onzin was. Ik was gelukkig in mijn eentje. Punt.

En toen was het 17 december vorig jaar. Ik ging samen met mijn vriendin Dees naar de film Colleteral Beauty. Prachtige film, tranen met tuiten gehuild. Op het eind liepen de twee hoofdpersonen vol liefde voor elkaar hand in hand weg. En ineens voelde ik het zo duidelijk. Dat wilde ik ook!  Ik vertelde tegen Dees wat ik voelde en gaf het ook echt aan mezelf toe. Maar goed dacht ik verbitterd, dat zal voor mij wel niet weg gelegd zijn.

We besloten nog even ergens wat te gaan drinken, en een dansje te doen. Het was niet heel druk en op een gegeven moment zagen we twee ( leuke) mannen binnen komen. Ik zag wel dat die ene er goed uit zag maar ik zat nog steeds mijn “ik hoef nooit meer een man” modus, dus ik was niet geïnteresseerd. Vlak daarna besloten we weg te gaan, maar toen ik bij de garderobe stond, werd ik ineens aangesproken door “de leuke man.” “Waar ga je naartoe?” dat was het eerste wat hij tegen me zei. Ik reageerde met een chagrijnig.. “Naar huis” en keerde me om. ( Ik had inmiddels weer een wolk in mijn hoofd) “Maar we hebben nog niet gedanst” zei de leuke man. Ik zei, nee en dat gaan we ook niet doen.

Dees en ik

Ik wil mijn jas pakken en voor ik het door heb vlieg ik de lucht in. Over zijn schouder. Echt? Ja echt. Ik ben te verbijsterd om iets te doen en meneer loopt dood leuk de hele club door. Met mij als een soort van mak lammetje over z’n schouder. Hij zet me neer op de dans vloer en zegt.. Nu gaan we dansen en daarna laat ik je weg gaan. Pffff, de brutaliteit! T’moet niet gekker worden dacht ik nog. Maar oke, ik vond het wel een gedurfde actie.. Dus een dansje kan hij krijgen. Ik vermelde daar meteen bij dat ik niet met hem naar bed ging ofzo en hij kreeg ook zeker mijn nummer niet. “Dat wil ik ook niet” zei hij, ik wil gewoon even met je dansen en met je praten.

Ik heb de rest van de avond weinig meer gezegd, en keek al niet veel vrolijker. Hij is nog helemaal mee gelopen naar de auto en met een “laat even weten als je veilig thuis bent” (Hoe dan.. zonder nummer grappemaker) zwaaide hij ons uit toen we weg reden.

De volgende ochtend werd ik wakker met een heel vreemd gevoel in mijn buik. Er was iets mis. Hoe kon ik nou zo stom zijn om mijn nummer of zelfs mijn volledige naam niet te geven? Sjonge jonge Sab.. fantastisch weer hoor. Top. Kom je eindelijk een keer iemand tegen die je niet meteen het bed in probeert te krijgen en dan jaag je hem weg, zonder zijn naam of nummer. Nou ja goed, als het zo bedoeld is dan komt hij wel weer een keer op mijn pad. En dat was sneller dan ik dacht. S’middags kreeg ik een bericht via messenger. Hij had mijn achternaam van mijn vriendin ontfrutselt en had me gevonden.

We hebben het echt super rustig aan gedaan allemaal. (Ik heb hem echt moeite voor me laten doen. Niet eens bewust. Maar ik was niet opzoek dus hij moest van goede huize komen. Nou dat bleek dus wel.) Zeker voor mijn doen. Voor heen woonde ik het liefst zo snel mogelijk samen.. (Hoezo verlatingsangst) Maar nu leek het wel wat weg te hebben van bindings angst.. Die twee gaan vaak samen heb ik gelezen. Top.  Na dat ik zo veel moeite had gedaan om happy te zijn met mezelf, was het best lastig om ineens weer plaats te maken voor iemand in mijn leven dicht bij me..Maar dat begint langzaam te verdwijnen gelukkig. Ik ben niet meer bang, ik ben nu gewoon blij:)

Anyway, het is vandaag precies een jaar geleden dat Mil me zijn leven in tilde. En daar ben ik nu dus hartstikke blij om! We wonen nog steeds niet samen en we weten ook niet of dat ooit gaat gebeuren. Eeuwige liefde? Geen idee. Maar is voor ons ook niet belangrijk. We zijn happy zo. We leven per moment en zien wel hoe het loopt. Je hebt in het leven geen garanties en je kunt een persoon niet claimen, als je echt van iemand houd dan vertrouw je erop dat het loopt zoals het loopt en geniet je van de momenten die je krijgt. Zo denk ik er nu over. We hebben ieder ons eigen leven en genieten daar van, maar daarnaast hebben we een hele fijne relatie gekregen met als belangrijkste factoren, respect, vriendschap en liefde. En wat we vooral niet hebben is Jaloezie. Heerlijk. Wat een verschil met voorheen.

Ik ben meestal eerder wakker en doe dan raar. Alleen dan ja.

Lieve Mil, ik hou van je:) Mijn pancake in crime ♥

Liefs Sab♥

 

8 gedachten over “Ik wil nooooit meer een vaste relatie! Of toch wel?”

  1. Je wordt groots en sterk vanuit jezelf. Dan kan er prima een ander erbij in je leven. Je kan nu lekker jezelf blijven. Geniet xx🍀🍀

  2. Heeey sabrine en milaino. Gefeliciteerd met jullie 1 jarige jubileum. Leuk om jullie verhaal zo te lezen…..
    Ik ga binnenkort dit boek toch ook maar is bestellen. Kan ik nog wat van leren.
    Veel geluk samen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *